اشک تمساح قندیل برای «مادران چشم‌انتظار»؛ پژاک از کدام «حق زندگی» و «ناپدیدسازی» سخن می‌گوید؟!
بی‌تاوان _ در روزهای اخیر، رسانه‌های وابسته به گروهک تروریستی پژاک بیانیه‌ای را با عنوان فریبنده «مادران آشتی» منتشر کرده‌اند که در آن از «حق زندگی»، «رنج چشم‌انتظاری مادران»، «نه به اعدام» و «روشن شدن سرنوشت ناپدیدشدگان قهری» سخن گفته شده است!
برای هر انسان آزاده‌ای که با ساختار فرقه‌ای و عملکرد خونین پ‌ک‌ک و پژاک در کردستان آشناست، خواندن این کلمات از زبان رسانه‌های قندیل، بیش از آنکه یک بیانیه حقوق‌بشری باشد، یک طنز تلخ و توهین به شعور مردم شریف کردستان است.
انجمن بی‌تاوان به نمایندگی از صدها خانواده داغدار و مادران چشم‌انتظاری که جگرگوشه‌هایشان اسیر فرقه‌گرایی پژاک شده‌اند، چند پرسش اساسی را مقابل نویسندگان این بیانیه قرار می‌دهد:
۱. شما از «ناپدیدسازی قهری» و «حق دانستن حقیقت برای خانواده‌ها» حرف می‌زنید؟!
کدام ناپدیدسازی قهری دردناک‌تر از ربودن دختران و پسران کم‌سن‌وسال با وعده‌های دروغین و حبس کردن آن‌ها در تونل‌های قندیل است؟ چند صد مادر کرد سال‌هاست که حتی از زنده یا مرده بودن فرزند خود در مقرهای شما بی‌خبرند؟ چرا وقتی مادری پیر و رنج‌دیده با پای پیاده تا کوهستان می‌آید تا فقط یک بار دیگر فرزندش را ببیند، با تهدید اسلحه او را فراری می‌دهید و حق یک تماس تلفنی ساده را هم از آن‌ها دریغ می‌کنید؟
۲. شما شعار «نه به اعدام؛ آری به زندگی» سر می‌دهید؟!
گروهی که فلسفه وجودی‌اش مرگ‌افروزی است و حیات خود را در گرو ریختن خون جوانان کرد می‌داند، چگونه از «حق زندگی» دم می‌زند؟ آیا «حق زندگی» شامل آن جوان فریب‌خورده‌ای نمی‌شد که وقتی به ماهیت واقعی فرقه شما پی برد و خواست به آغوش مادرش بازگردد، در بیدادگاه‌های درون‌تشکیلاتی شما به اتهام «خیانت» تیرباران شد و حتی جسدش را به خانواده‌اش تحویل ندادید؟
۳. شما دلسوز «مادران داغدار و چشم‌انتظار» هستید؟!
مادران واقعی کردستان همان‌هایی هستند که فرزندانشان یا با گلوله تروریست‌های شما در شهرها و روستاهای کردستان به شهادت رسیده‌اند، و یا در اسارتگاه‌های فکری و نظامی شما، جوانی و عمرشان به یغما رفته است.
پژاک نمی‌تواند با قرض گرفتن واژگان زیبای حقوق‌بشری و پنهان شدن پشت نام مقدس «مادر»، چهره خون‌آلود و ضدخانواده خود را بزک کند. اگر ذره‌ای به جمله‌ای که نوشته‌اید («حقیقت حق خانواده‌هاست و هیچ‌کس نباید در بی‌خبری رها شود») اعتقاد دارید، همین امروز درهای مقرهای خود را باز کنید، به اسارت فکری و جسمی جوانان مردم پایان دهید و بگذارید فرزندان کردستان به آغوش مادران چشم‌انتظارشان بازگردند.
