تراژدی پینارجیک؛ روایت مستند از روزی که پ‌ک‌ک ۱۶ کودک و ۶ زن بی‌تاوان را به رگبار بست
بی‌تاوان _ گروه‌های مسلح همواره تلاش می‌کنند با پنهان شدن پشت شعارهای پرزرق‌وبرق «رهایی» و «مبارزه برای خلق»، جنایت‌های سازمان‌یافته خود علیه مردم عادی را تطهیر کنند. اما تاریخ واقعی در لابه‌لای بیانیه‌های تبلیغاتی نوشته نمی‌شود؛ تاریخ واقعی در خون بی‌تاوان‌هایی ثبت شده است که تنها جرمشان زندگی در جغرافیای جنگ بود. کتاب پژوهشی «خون و عقیده» اثر آلیزا مارکوس، پرده از یکی از تاریک‌ترین جنایات پ‌ک‌ک در دهه ۱۹۸۰ برمی‌دارد: قتل‌عام روستای پینارجیک (Pınarcık).
شرح واقعه؛ شبی که روستا به مسلخ تبدیل شد:
در یکی از شب‌های ژوئن ۱۹۸۷، نیروهای مسلح پ‌ک‌ک روستای کوچک ۶۰ نفری «پینارجیک» در استان ماردین را محاصره کردند. بهانه آن‌ها، حضور ۸ نفر از مردان روستا در سیستم «نگهبانان روستا» (شبه نظامیان محلی مسلح‌شده توسط دولت) بود. حدود ۳۰ نیروی مسلح پ‌ک‌ک به داخل روستا هجوم بردند و درگیری مسلحانه‌ای که بیش از دو ساعت به طول انجامید آغاز شد.
اما هدف مهاجمان تنها مردان مسلح نبودند؛ آن‌ها قصد داشتند با ایجاد رعب و وحشت مطلق، درس عبرتی به تمام منطقه بدهند. در پایان آن شب خونین، در کنار ۸ مرد روستا، ۱۶ کودک و ۶ زن بی‌گناه با گلوله‌های مستقیم نیروهای پ‌ک‌ک جان باختند.
توجیه جنایت و تهدید به تکرار قتل‌عام:
شاید هولناک‌تر از خود جنایت، واکنش رهبران و سخنگویان پ‌ک‌ک به سلاخی شدن ۱۶ کودک بود. تنها چند روز پس از این فاجعه، سخنگوی پ‌ک‌ک در بروکسل با خونسردی تمام کشتار کودکان و زنان را یک «امر اجتناب‌ناپذیر» خواند و گفت: «در هر مبارزه‌ای انسان‌ها می‌میرند!»
تنها در دو ماه نخست سال ۱۹۸۷، نیروهای پ‌ک‌ک ۳۵ روستایی کرد را به قتل رساندند که دست‌کم ۷ نفر از آنان کودک بودند. آن‌ها خانه‌ها را شبانه با بمب‌های آتش‌زا هدف قرار می‌دادند و مینی‌بوس‌های حامل مردم عادی را به رگبار می‌بستند. چند روز پس از فاجعه پینارجیک، نیروهای پ‌ک‌ک وارد روستای مجاور شدند و صراحتاً به مردم هشدار دادند: «اگر نمی‌خواهید کشتار پینارجیک را برایتان تکرار کنیم، تسلیم شوید!»
نتیجه‌گیری:
آیا کودکانی که در گهواره‌ها و آغوش مادرانشان در پینارجیک به خاک و خون کشیده شدند، دشمنان کردها بودند؟ به آتش کشیدن مدارس و درمانگاه‌ها و ترور معلمان در ماردین (کشتن ۹ معلم در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹) چه دستاوردی جز عقب‌ماندگی، ویرانی و داغدار شدن خانواده‌های بی‌تاوان داشت؟ تجربه پینارجیک نشان می‌دهد هنگامی که ایدئولوژی بر انسانیت مقدم شمرده شود، نخستین قربانیان همان مردمی خواهند بود که گروه مسلح ادعای نمایندگی‌شان را دارد.
