بی‌تاوان: یکی از بارزترین ویژگی‌های فرقه‌های تروریستی و تمامیت‌خواه، بی‌ارزش شمردن جان نیروهای بدنه و فدا کردن زندگی اعضا در راستای بقای سران تشکیلات است. تازه‌ترین شماره نشریه «آلترناتیو» (ارگان رسمی گروهک تروریستی پژاک) در مهر ۱۴۰۵ سندی غیرقابل انکار از این نگاه ابزاری و فاجعه‌بار را پیش روی افکار عمومی قرار داده است.
در صفحه ۱۷ و ۱۸ این نشریه، مصاحبه‌کننده از «گلان فهیم» عضو مجلس پژاک می‌پرسد: «اگر بخواهید یک اشتباه یا ضعف واقعی پژاک را نام ببرید که باید اصلاح شود آن چیست؟ مشخصاً چه تصمیم یا روشی باید تغییر کند؟»
پاسخ فهیم اوج بی‌مسئولیتی و انکار فاجعه انسانی است:
«تا کنون مرتکب اشتباه استراتژیک بزرگی نشده‌ایم… اما در امور تاکتیکی و اجرایی قطعاً مواردی وجود داشته است. سالانه دچار خسارت‌هایی می‌شویم؛ برخی از اعضای ما شهید [کشته] یا دستگیر می‌شوند و کسانی از صف مبارزه فاصله می‌گیرند [ریزش]…»
سرکردگان پژاک در حالی کشته شدن، دستگیری و فرار اعضا از اردوگاه‌های قندیل را صرفاً «خسارت‌های تاکتیکی و اجرایی» می‌نامند که در پسِ هر یک از این نام‌ها، جان یک جوان، زندگی یک انسان و داغ ابدی یک خانواده کُرد نهفته است. فرستادن صدها نوجوان و جوان فریب‌خورده به مسلخ، محروم کردن دختران و پسران از حق حیات و تحصیل، و تبدیل آن‌ها به گوشت دم توپ اهداف قندیل، از دیدگاه این تشکیلات یک فاجعه و انحراف استراتژیک نیست؛ بلکه خطایی در سطح محاسبات روزمره به شمار می‌آید!
علاوه بر این، اعتراف ناخواسته به فرار و «فاصله گرفتن افراد از صفوف گروهک» نشان‌دهنده بن‌بست درونی و ریزش روزافزون اعضایی است که پس از ورود به ساختار فرقه، با دیوارهای آهنین، استثمار فکری و فقدان اراده آزاد روبه‌رو می‌شوند و راهی جز گریز نمی‌یابند.
انجمن بی‌تاوان بار دیگر از تمام نهادهای حقوق بشری و خانواده‌های مناطق کردنشین می‌خواهد به این حقیقت بیاندیشند: فرقه‌ای که مرگِ صدها فرزند کُرد را حتی ارزش یک «اشتباه بزرگ» ندانسته و آن را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد، چگونه می‌تواند مدعی آزادی و حیات برای مردم کردستان باشد؟
