پایان نقاب «برادری» و «وحدت»؛ اعتراف آشکار شاخه سیاسی پ.ک.ک به جنگ قدرت و انحصارطلبی مطلق
بی تاوان: اظهارات اخیر نیلوفر کوچ، سخنگوی روابط خارجی نهاد اقماری پ.ک.ک (KNK)، مهر پایانی بر دهه‌ها ادعای دروغین «همبستگی ملی» و «دفاع از حقوق خلق کُرد» توسط این جریان چریکی و شبه‌نظامی است. سخنانی که آشکارا نشان می‌دهد پ.ک.ک هر گروه، فرد یا خانواده‌ای را که مطیع ایدئولوژی تک‌فرقه ای و مسلحانه قندیل نباشد، خائن، مهدورالدم و مستحق حذف و بایکوت می‌داند.
سال‌هاست که فرقه پ.ک.ک و شاخه‌های اقماری آن نظیر پژاک در تبلیغات رسانه‌ای خود، ادعای مبارزه برای آزادی و ایجاد همگرایی در میان جامعه کُرد را مطرح می‌کنند. اما واقعیت میدانی همواره نشان داده است که بزرگ‌ترین قربانی اقدامات تروریستی، آدم‌ربایی‌ها، باج‌گیری‌ها و جنگ‌طلبی این فرقه، خود مردم، جوانان و ساختارهای مدنی و منطقه‌ای بوده‌اند.
اظهارات اخیر سخنگوی نهاد موسوم به KNK (کنگره ملی کردستان – نهاد همسو با پ.ک.ک) پرده از چهره انحصارطلب و تمامیت‌خواه این گروه کنار زد. او با ادبیاتی تند و بی‌پروایانه اعلام می‌کند:
«دیگر بازی وحدت ملی و همه ما برادریم تمام شده است… این کار با KDP (بارزانی) پیش نمی‌رود و ما باید به سمت اتحادی بدون بارزانی حرکت کنیم.»
چرا این اعترافات اهمیت دارد؟
1. انحصارطلبی ذاتی و نفی هر صدای مخالف:
منطق فکری پ.ک.ک از بدو تأسیس بر حذف فیزیکی و سیاسی تمام جریان‌های کُردی غیرهمسو استوار بوده است. حمله بی‌پروا به ساختار اقلیم کردستان عراق نشان می‌دهد که از نظر قندیل، تنها کُرد «خوب»، کُردی است که اسلحه به دست بگیرد، فرزندانش را فدای ایدئولوژی اوجالان کند و منافع اقتصادی و ثبات منطقه را به آتش بکشد.
2. عامل بی‌‌ثباتی و ناامنی در سراسر منطقه:
پ.ک.ک حضور نامشروع، پادگانی و مسلحانه خود را در کوهستان‌ها و روستاهای مرزی تحمیل کرده و موجب شده ده‌ها روستا تخلیه و تخریب شوند و زیرساخت‌های اقتصادی و زیست غیرنظامیان آسیب ببیند. هنگامی که مردم یا مسئولان محلی به باج‌گیری، سربازگیری اجباری کودکان و مین‌‌گذاری اعتراض می‌کنند، با برچسب خیانت مواجه می‌شوند.
3. تجارت با خون و اشک جوانان:
طعنه‌آمیز است که سخنگویان جریانی دم از «سوءاستفاده از خون و اشک» می‌زنند که طی چهار دهه گذشته هزاران نوجوان و جوان را با وعده‌های توخالی به کام مرگ، ترور و کوهستان کشانده و مادران بسیاری را داغدار کرده است.
پایان یک بازی تکراری
سخنان اخیر سران این فرقه یک حقیقت آشکار را به نمایش گذاشت: شعار «اتحاد ملی» برای پ.ک.ک تنها ابزاری مقطعی برای رسیدن به رهبری بلامنازع و سلب اراده از مردم است. هر زمان که این پوشش مانع از پیشبرد مطامع شبه‌نظامی آنان شود، آشکارا برادرکشی، تجزیه جریانات بومی و حذف رقبا را تجویز می‌کنند. جامعه کُرد و افکار عمومی منطقه مدت‌هاست دریافته‌اند که راه توسعه، امنیت و آرامش، از مرزبندی قاطع با تروریسم، مسلح‌سازی کودکان و ایدئولوژی‌های انحصارطلبانه قندیل می‌گذرد.
