انجمن بیتاوان: در کمتر از یک سال، دو جنایت تکاندهنده در مناطق مریوان و اورامانات رخ داد که نهتنها افکار عمومی را جریحهدار کرد، بلکه بار دیگر پرسشهای جدی درباره ماهیت و عملکرد پژاک را به میان کشید.
سامان دانشور، جوانی که تنها «جرمش» ترک صفوف پژاک بود، در حالیکه در مزرعه خانوادگیاش مشغول کار بود، ربوده شد و به شکلی بیرحمانه به قتل رسید. این یک پیام روشن بود: خروج از این چرخه، بهایی مرگبار دارد.
در سوی دیگر، سوران اخترثمر، از اهالی روستای روووار اورامانات، تنها به دلیل ناتوانی یا امتناع از پرداخت باج بیشتر، تحت شکنجه قرار گرفت و در نهایت با گلوله پاسخ داده شد. آیا این همان «دفاع از مردم» است یا شکل عریان باجگیری مسلحانه؟
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. در اقدامی که بیش از پیش خشم مردم را برانگیخت، پژاک از یک قاتل به نام امین—که یکی از زحمتکشان منطقه مریوان را به قتل رسانده بود—حمایت کرد. زمانی که مردم خواهان تحویل این فرد شدند، نهتنها عدالت اجرا نشد، بلکه با تیراندازی مستقیم عناصر پژاک، مردم تهدید شدند و قاتل تحت حمایت این گروه تروریستی، فراری داده شد.
این حوادث کنار هم یک تصویر واضح میسازند: ساختاری که به جای پاسخگویی، به سرکوب، اخاذی و حمایت از جنایت متوسل میشود. پرسش اینجاست—تا چه زمانی باید مردم این مناطق هزینه چنین رفتارهایی را بپردازند؟ و چه کسی پاسخگوی این چرخه خشونت و بیعدالتی پژاک خواهد بود؟
