انجمن بیتاوان: ادعای دفاع از غیرنظامیان، یکی از پرتکرارترین شعارهای گروهک تروریستی پژاک است؛ شعاری که در ظاهر، همسو با اصول انسانی و حقوق بشری به نظر میرسد.
اما پرسش اصلی اینجاست: این ادعا تا چه حد با واقعیتهای میدانی همخوانی دارد؟
گزارشهای متعدد از مناطق مختلف به ویژه مناطق کردنشین نشان میدهد که زندگی غیرنظامیان در این مناطق، نهتنها بهبود نیافته، بلکه در موارد زیادی در سایه تهدیدات پژاک با ناامنی، فشارهای اقتصادی و آسیبهای روانی بیشتری همراه شده است. اگر «دفاع از مردم» یک اصل واقعی است، چرا پیامدهای فعالیتهای مسلحانه همچنان مستقیماً زندگی همان مردم را تحت تأثیر قرار میدهد؟
تناقض میان شعار و عمل، تنها یک اختلاف گفتمانی نیست؛ بلکه مسئلهای جدی در حوزه مسئولیتپذیری است. هر گروهی که مدعی نمایندگی یا دفاع از مردم است، باید به این پرسشها پاسخ دهد:
در قبال آسیبهایی که به غیرنظامیان وارد شده، چه سازوکار پاسخگویی وجود دارد؟
چه اقداماتی برای کاهش ریسک درگیری برای ساکنان محلی انجام شده است؟
چگونه میتوان اعتماد عمومی را در شرایطی که مردم هزینه اصلی را میپردازند، حفظ کرد؟
واقعیت این است که «دفاع از غیرنظامیان» تنها یک شعار نیست؛ یک تعهد عملی است که باید در رفتار، تصمیمگیری و نتایج قابل مشاهده باشد. بدون شفافیت، بدون پاسخگویی و بدون پذیرش مسئولیت، شعار دفاع از غیرنظامیان پژاک چیزی جز یک ادعای بیپشتوانه نیست.
