انجمن بیتاوان: واقعیت این است که عبدالله اوجالان هیچ جایگاه واقعی در میان کردهای ایران ندارد و تلاش برای تحمیل او بهعنوان یک مرجع فکری یا سیاسی، کاملاً بیپایه است. کارنامه جریانهای وابسته به او برای بسیاری از مردم چیزی جز هزینه، ناامنی و از دست رفتن فرصتها نبوده است.
اما تناقض اصلی اینجاست: اوجالان صراحتاً از شاخههای پ.ک.ک، بهویژه پژاک، خواست سلاحها را زمین بگذارند و مسیر خشونت را کنار بگذارند. پس اگر پژاک واقعاً به او وفادار است، چرا از این دستور سرپیچی کرده؟ چرا مهمترین خواسته او نادیده گرفته میشود؟
این دوگانگی نشان میدهد که ادعای تبعیت، بیشتر یک ابزار تبلیغاتی است تا یک واقعیت. کردهای ایران نه نیازی به قیم دارند و نه پذیرای تحمیل چهرهها و تصمیماتی هستند که هیچ ارتباطی با خواست و واقعیتهای زندگیشان ندارد.
