28 سال پيش در چنين روزي گروهي از جوانان كُرد تركيه كه به دنبال كودتاي نظامي 1982 ميلادي به خارج از مرزهاي اين كشور فرار كرده بودند و در درهي بقاي لبنان به سركردهي (عبدالله اوجالان) تحت نام حزب
كارگران كردستان كه در سال 1978 ميلادي اعلام موجوديتكرده بود؛ با گروهي از نيروهاي فلسطيني آموشهاي نظامي و سياسي را براي مبارزهي مسلحانه با تركيه ديده بودند؛ جنگ مسلحانه با اين كشور را شروع كردند.
پكك ( حزب كارگران كردستان تركيه) در سال 1978 ميلادي در يكي از روستاهاي استان دياربكر تركيه اعلام موجوديت كرد و بعد از چند سال سكوت و آمادهكاري، در 15 آگوست سال 1984 ميلادي جنگ مسلحانه در مرزهاي جنوب و جنوب شرق تركيه را آغاز كردند. سركردهي اين گروه مسلح در تركيه، شخصي بود بنام معصوم كركماز با اسم مستعار عگيد كه بعد دو سال (در سال 1986 ميلادي) به شيوهاي مشكوك كشته شد.
از 15 آگوست 84 جنگ با نظاميان تركيه شروع شد، اما اوج و شدت اين درگيريها نيمهي اول دههي 90 ميلادي در تركيه بود. اكنون 28 سال از شروع اين جنگ خانمانسوز ميگذرد و رهبر اين فرقه در جزيرهي امرالي زنداني است و پكك به چندين شاخه تقسيم شده كه بخشي تفنگ دشمني با ايران، شاخهايي با عراق و حكومت اقليم، گروهي در سوريه و بخش عمده نيز در تركيه را نشانه رفته اند و مشغول عملي كردن تراوشات فكري اوجالان هستند.
اوجالان سه دهه پيش برخي از خيالات و تراوشات فكري خود را براي برخي از هم سن و سالهاي خود تعريف كرد و اين استارتي شد براي حمايت سازمانهاي جاسوسي و اطلاعاتي تركيه از گروه بعنوان فرمول دشارژ انرژي و مخالفت كُردها در كردستان تركيه. البته از گوشه و كنار جهان به شيوههاي مستقيم و غيرمستقيم اين حمايتها صورت گرفت و تاكنون نيز ادامه دارد. برنامهي طراحي شده توسط دستهاي پشت پرده، تشكيل گروهي با معيارها و سياست فرقهايي در منطقه بود تا كنترل منطقه و حكومتهاي آن را از طريق اين فرقه در دست داشته باشند. ناگفته نماند طرح تاسيس فرقهها در خاورميانه، پيشينهايي تاريخي دارد كه بنيانگذار اوليهي آن در ايران انگليسيها بودند. غربيها با تغيير رنگ تاكتيك خود، همچنان بر سياست «تفرقه بيانداز و حكومت كن» پايبند بودند و لذا در وضعيت آن زمان تركيه كه حركتهاي دانشجويي و چپي شكل گرفته بودند؛ تاسيس فرقهايي كه به وسيلهي آن اين جريانها را كنترل و در مسير خاص و از قبل تعيين شده هدايت كرد و نتيجتاً خنثي و نابود كرد، بهترين فرصت بود و آنهم در ميان كُردها تركيه كه متحمل ظلم و ستم فراواني از جانب حكومت فاشيستي تركها شده بودند.
اكنون بعد از 34 سال از اعلام موجوديت اين فرقه و 28 سال جنگ مسلحانه و درگيري با نظاميان تركيه، چه دستاوردي حاصل شده است؟ بيش از 45000 تن از طرفين و غيرنظاميان، كشاورزان، چوبانهاي منطقه و … كشته شدهاند، مناطق جنوب و جنوب شرق اين كشور كه كُردنشين هستند، تماماً به مناطقي نظامي بدل گشته و چهرهي انساندوستي كُردها به موجودي خشن و تروريست در منطقه و جهان تبديل شده است. هنوز هم اين درگيريها ادامه دارد و اين فرقه و زيرشاخههايش به اصطلاح خود مشغول پاكسازي منطقهي شمدينلي و چلي هستند تا در آينده حكومتي خودمختار كُردي در اين مناطق تشكيل دهد؟ اما با چه قيمتي؟ با قيمت ويراني مناطق و آواره شدن روستائيان و ….؟ فراموش نشود در اين سالها كه ارتش تركيه و نظاميان اين فرقهها با همديگر درگير بودهاند، 4000 روستا هم خالي از سكنه شده و روستاهاي آنان نيز به استراحتگاه سربازان تركيه و يا مقرّهاي پكك تبديل شده است. آيا كُردها به دنبال اين آوارهشدن و بيخانماني بودند؟
