مقولهي ترور و خشونت در منطقه، از مهمترين موضوعات روز است كه با حمايت كشورهاي غربي و توسط فرقه و گروههاي تندرو و خشونتطلب صورت ميگيرد تا اهداف و سياستهاي آنها برآورده شود. كشورهاي غربي مستقيماً خود در اين خط قرار نميگيرند چراكه آنها خود را حامي حقوق بشر و ضد جريانهاي تروريستي و خشونتطلب معرفي ميكنند. اما آنچه روزانه ميتوان در منطقه شاهد آن بود، حمايت پنهاني و بعضاً آشكار اين كشورها از جريانهاي تروريستي است.
از جملهي اين فرقهها كه مورد حمايت اربابان غربي است، پژاك است. اين فرقه كه رسالت ميليتاريزه و تروريزه كردن مناطق غرب و شمال غرب ايران را عهدهدار است، روزانه با تحت فشار قرار دادن روستانشينان و قاچاقچيان، از آنها باجگيري و اخاذي ميكند.نبايد فراموش كنيم كه هنوز هم ياد و خاطرههاي شكست تابستان سال 1390 در حافظهها موجود است كه چگونه پژاك از نيروهاي سپاه شكست خورد و با خواهش و تمنا و پادرمياني برخي احزاب عراقي، به اين فرقه اجازه داده شد به غارها و درههاي خويش در قنديل عقبنشيني كند.
در ادامهي اين تهديدات، پژاك با انتشار بيانيهيي اعلام كرده از تمامي احزاب، گروهها، فرقهها و حتي شخصها در خصوص پيشبرد عملياتها تروريستي و آشوبگرانه، حمايت ميكند. اما دليل؟ مهمترين دليل براي اين كار پژاك يافتن همراه و ياور براي خويش است. چون خيلي تلاش كرد تا توجه كوملهها و دمكراتها را به خود جلب كند و حتي از آنها طلب ياري كرد؛ اما هيچگونه جواب مثبتي نشنيد و در مقابل اين احزاب كه پژاك آنها را سنتي و منحله ميخواند؛ پژاك را بيهويت و غيرايراني معرفي كردهاند و اعلام كردهاند نه تنها به ياري وي نخواهند شتافت، بلكه در هركجا امكان آن وجود داشته باشد؛ با اين فرقه درگير خواهند شد تا انتقام اتهامات وارده به اين احزاب را بگيرند.
