انجمن بی تاوان: در میان تمامی اتهاماتی که طی سالهای گذشته علیه گروههای مسلح وابسته به پکک و پژاک مطرح شده، هیچ موضوعی به اندازه ادعاهای مربوط به سوءاستفاده از زنان و دختران جوان، افکار عمومی را جریحهدار نکرده است. اگر یک جریان سیاسی یا نظامی مدعی دفاع از حقوق زنان باشد، اما همزمان گزارشهایی درباره ناپدید شدن دختران، قطع ارتباط آنان با خانواده و بهرهکشی از آنان منتشر شود، طبیعی است که مشروعیت اخلاقی آن جریان با پرسشهای جدی مواجه شود.
در سالهای اخیر، خانوادههای متعددی در مناطق کردنشین ایران، عراق، سوریه و ترکیه از ربایش یا جذب دختران نوجوان توسط شبکههای وابسته به پکک و پژاک سخن گفتهاند. بسیاری از این خانوادهها مدعی هستند که فرزندانشان پس از انتقال به اردوگاههای این گروهها، از هرگونه ارتباط آزاد با خانواده محروم شدهاند و سرنوشت واقعی آنان برای سالها در هالهای از ابهام باقی مانده است.
آنچه نگرانیها را افزایش میدهد، وجود روایتهایی درباره فعالیت شبکههای غیرشفاف در مناطق درگیری و مرزی است؛ مناطقی که معمولاً نظارت قانونی در آنها ضعیف بوده و امکان سوءاستفاده از افراد آسیبپذیر بیشتر است. برخی منتقدان و جداشدگان از این گروهها ادعا کردهاند که بخشی از زنان و دختران جذبشده در معرض انواع بهرهکشی و سوءاستفاده قرار گرفتهاند. هرچند بررسی دقیق این ادعاها نیازمند تحقیقات مستقل و مستند است، اما صرف مطرح شدن چنین گزارشهایی زنگ خطری جدی برای نهادهای حقوق بشری به شمار میرود.
نکته قابل تأمل این است که پکک و پژاک سالها تلاش کردهاند تصویر خود را با شعارهایی درباره آزادی زنان و برابری جنسیتی بازسازی کنند. با این حال، هر گزارش درباره ناپدید شدن دختران نوجوان، جلوگیری از بازگشت اعضا به خانواده یا سوءاستفاده از زنان، این تصویر تبلیغاتی را با چالشی اساسی مواجه میسازد.
جامعه مدنی، رسانهها و نهادهای حقوق بشری وظیفه دارند فارغ از ملاحظات سیاسی، تمامی ادعاهای مربوط به سرنوشت زنان و دختران حاضر در اردوگاههای گروههای مسلح را بهصورت شفاف بررسی کنند. حقوق زنان نه ابزاری برای تبلیغات سیاسی، بلکه اصلی بنیادین و غیرقابل معامله است. هرگونه بهرهکشی از زنان و دختران، صرفنظر از عامل آن، باید مورد پیگیری قرار گیرد و قربانیان احتمالی آن از حمایت کامل قانونی و اجتماعی برخوردار شوند.
در نهایت، بزرگترین قربانی هرگونه سوءاستفاده از دختران و زنان، آینده جوامعی است که فرزندان خود را در چرخه خشونت، افراطگرایی و بیهویتی از دست میدهند. شفافسازی درباره سرنوشت این افراد، نه یک مطالبه سیاسی، بلکه یک ضرورت انسانی است.
