چه گروه، فرقه و جناحهايي از جنگ و خشونت در مناطق جنوب وجنوب شرق تركيه سود ميبرند؟ اين سئوالي است كه تاكنون بسياري از سياستمداران و صاحبنظران به آن جواب دادهاند، هرچند هركدام با شيوه و لحن خاصي بيان كردهاند؛ اما در كل اكثر آنها در اين نكته با هم همرأي و هم قول هستند كه جنگ در مناطق كُردنشين تركيه، جز ضرر و زيان، هيچ سودي به نفع كُردها نخواهد داشت. هرچند اعضاي مسلح پژاك و پكك اين حقايق را قبول ندارند و در بسياري از موارد آنهارا سخناني از جنس خيانت و جيرهخواري ميشمارند.
در ادامهي اين نوع تحليلات، برادر عبدالله اوجالان (عثمان اوجالان) كه تا سال 2003 ميلادي هم بعنوان يكي از فرماندهان درجه يك پكك محسوب ميشد و به دنبال تاسيس پژاك در سال 2003 از اين فرقهها جدا شد و به زندگي شخصي خود در شهر كويه در كردستان عراق مشغول شد، درخصوص تشديد خشونتها در مناطق جنوب و جنوب شرقي اين كشور خبر داد. عثمان اوجالان معتقد است در ميان فرماندهان پژاك و پكك كه همه كاره و تصميمگيرنده هستند؛ گروهي با سياستهاي ارگنكوني ژنرالهاي بازنشسته در تركيه همسو هستند، لذا به هرنحو كه شده، اجازهي برقراري صلح و آرامش را نميدهند، چراكه اتمام جنگ و برقراري آسايش و آرامش در منطقه، به مثابهي نابودي آنهاست.
هرچند عثمان اوجالان بارها بر اين نكته تأكيد كرده كه گروهي از فرماندهان قديمي و موسس پكك و پژاك، در هيچ شرايط و موقعيتي حاضر به قبول شرايط صلح نيستند و با سياست نظاميان بازنشستهي تركيه همسو هستند و هدف اصلي و نهايي آنها، ميليتاريزه كردن و تروريزه كردن مناطق كُردنشين است، اما اين راهكار به مفهوم اساسي و ريشهايي در ميان تصميمگيرندگان پژاك و پكك تبديل شده است.
عثمان اوجالان تشديد خشونتها در كردستان تركيه را توسط اعضاي مسلح اين فرقهها، تداوم پروژهي ارگنكون ميداند و معتقد است كه سخن راندن از آشتي و صلح توسط اين فرقهها، تنها سياست و شعار است و آنان هيچ اعتقادي به آشتي و آرامش ندارند؛ چراكه مخالف منافع سركردگان اين فرقهها است
