انجمن بیتاوان: گاهی یک جمله، سالها تبلیغات و عملیات روانی را فرو میریزد. تازهترین اظهارات دوران کالکان، از سرکردگان ارشد گروهک تروریستی پ.ک.ک، دقیقاً از همین جنس است؛ اعترافی که نشان میدهد تمام ادعاهای این گروه درباره «دموکراسی»، «مدیریت شورایی» و «اراده جمعی»، چیزی جز یک ویترین تبلیغاتی برای فریب افکار عمومی نبوده است.
کالکان با صراحت اعلام میکند که «امرالی کلید صلح است» و بدون عبدالله اوجالان، هیچ روند سیاسی به نتیجه نخواهد رسید. این سخن، بیش از آنکه پیام صلح باشد، اعترافی آشکار به وابستگی مطلق پ.ک.ک به رهبر زندانی خود است؛ اعترافی که نشان میدهد این گروه پس از دههها شعارهای رنگارنگ، هنوز هم از یک الگوی فرقهای و رهبری فردمحور تبعیت میکند.
اگر واقعاً همه چیز به تصمیم اوجالان وابسته است، پس پرسش اساسی این است که مسئول چهار دهه خشونت، بمبگذاری، درگیریهای مسلحانه و قربانی شدن هزاران انسان چه کسی بوده است؟ آیا همان فردی که امروز «کلید صلح» معرفی میشود، دیروز فرمانده اصلی جنگ نبود؟ این همان تناقضی است که سرکردگان پ.ک.ک همواره تلاش کردهاند زیر انبوهی از شعارهای سیاسی پنهان کنند.
اظهارات کالکان در شرایطی مطرح میشود که پ.ک.ک بیش از هر زمان دیگری با بحران مشروعیت، ریزش نیرو، فشارهای امنیتی و تغییر موازنههای منطقهای روبهرو است. در چنین شرایطی، برجسته کردن نام اوجالان و طرح دوباره پروژه «صلح»، بیش از آنکه راهکاری برای پایان خشونت باشد، تلاشی حسابشده برای بازگرداندن این گروه به متن تحولات سیاسی و جلوگیری از انزوای روزافزون آن است.
پ.ک.ک به خوبی میداند که ادامه حیاتش نه با سلاح، بلکه با کسب امتیاز سیاسی ممکن است. از همین رو، امروز واژه «صلح» به ابزاری برای احیای جایگاه تشکیلاتی این گروه تبدیل شده است. هدف، پایان خشونت نیست؛ هدف، بازسازی مشروعیتی است که سالها اقدامات مسلحانه و کارنامه خونبار این گروه آن را نابود کرده است.
آنچه دوران کالکان بر زبان آورد، در واقع رمزگشایی از راهبرد جدید پ.ک.ک بود؛ استفاده از ادبیات صلح برای حفظ ساختار قدرت. این گروه تلاش میکند با تغییر ادبیات، گذشته خود را تطهیر و آیندهاش را تضمین کند، بیآنکه مسئولیتی در قبال دههها خشونت و خسارت بپذیرد.
بنابراین، برخلاف آنچه رسانههای وابسته به پ.ک.ک تبلیغ میکنند، مسئله امروز «صلح» نیست؛ مسئله اصلی، نجات تشکیلاتی است که زیر فشار تحولات منطقهای و کاهش نفوذ اجتماعی، بیش از هر زمان دیگری بقای خود را در خطر میبیند. اعتراف کالکان نیز دقیقاً همین واقعیت را آشکار کرد؛ برای پ.ک.ک، «صلح» نه یک هدف، بلکه آخرین ابزار برای بقا است.
