انجمن بیتاوان: امروز میدان جنگ گروهک تروریستی و تجزیهطلب پ.ک.ک و شاخه ایرانی آن (پژاک) تنها در کوهستانهای سخت قندیل نیست؛ بلکه اصلیترین میدان نبرد آنها به صفحه نمایش گوشیهای هوشمند جوانان و نوجوانان کوچ کرده است.
فرقه پ.ک.ک که روزگاری با بیانیههای خشک ایدئولوژیک سربازگیری میکرد، امروز وارد یک «جنگ روایتها» در بستر پلتفرمهای مدرن مانند تیکتاک و اینستاگرام شده است.
آنها با راهاندازی کمپینهای سایبری پیچیده، قابهایی فانتزی، ادیتشده و فیلترشده از «دختران چریکی» با لباسهای نظامی، لبخندهای تصنعی و موسیقیهای حماسی کردی تولید میکنند.
هدف؟ تغییر روایت از یک «گروهک تروریستی خشن» به یک «جریان رهاییبخش و فمینیستی». اما رویکرد افشاگرانه انجمن بیتاوان نشان میدهد که حقیقت پشت این قابهای فانتزی مجازی، تاریکترین شکل بردهداری مدرن است.
۱. الگوریتم فریب؛ هدفگیری دختران در سنین بحران هویت
اتاق فکرهای رسانهای پ.ک.ک در اروپا، روانشناسی نسل زد (Generation Z) و نحوه کارکرد الگوریتمهای شبکههای اجتماعی را بهخوبی میشناسند. مخاطب اصلی این ویدئوها، دختران نوجوانی هستند که در مناطق مرزی یا شهرهای کوچک با چالشهای خانوادگی، محدودیتهای اجتماعی یا بحران استقلالطلبی دستوپنجه نرم میکنند.
تیکتاکِ پ.ک.ک به این دختران یک دروغ بزرگ میفروشد: «برای قوی شدن، برای دیده شدن و برای فرار از محدودیتها به ما ملحق شوید.» آنها چریک بودن را نوعی «ماجراجویی جذاب، مستقل و فمینیستی» جلوه میدهند. اما در این جنگ روایتها، رسانههای فرقه هرگز تصاویری از:
* کار اجباری و شستشوی مغزی در غارهای تاریک،
* محرومیت از ابتداییترین امکانات بهداشتی و درمانی،
* و جسدهای متلاشیشده این دختران که به عنوان گوشت دم توپ در صخرهها رها میشوند را نشان نمیدهند.
۲. فمینیسمِ ویترینی در اینستاگرام؛ زنستیزیِ ساختاری در قندیل
بزرگترین تناقض در روایت مجازی پ.ک.ک، ادعای دفاع از حقوق زنان است. این فرقه در اینستاگرام پُز آزادی زنان میدهد، اما در مناسبات درونی خود، یکی از زنستیزترین و سرکوبگرترین ساختارهای فرقهای دنیا را دارد. گزارشهای متعددی که از اعضای جداشده به انجمن بیتاوان رسیده، تایید میکند که در مقرهای پ.ک.ک و پژاک:
حق مادری و تشکیل خانواده کاملاً ممنوع است: هرگونه عاطفه مادری یا تمایل به ازدواج، یک گناه کبیره و خیانت به ایدئولوژی فرقه (آپوئییسم) محسوب میشود. زنی که حق ندارد برای آینده و بدن خود تصمیم بگیرد، چگونه مظهر آزادی است؟
انحلال هویت فردی:دختران پس از ورود، نام، لباس، مدل مو و تمام گذشته خود را از دست میدهند. آنها در جلسات روزانه «نقد و از خودگذشتگی» مجبورند کوچکترین افکار و احساسات زنانه خود را اعتراف و سرکوب کنند تا تبدیل به یک ماشین جنگی بیاراده شوند.
حقیقت پشت پرده: دختران در پ.ک.ک صرفاً «کالاهای تبلیغاتی» برای ویترین رسانههای غربی و جذب سرمایه و لایک هستند، اما در واقعیت، ابزاری برای تداوم حیات سرکردگان فرتوت فرقه در قندیل به شمار میروند.
۳. پشت صحنه ویدئوهای وایرال؛ لبخندهای اجباری زیر سایه اسلحه
بسیاری از خانوادههایی که به انجمن بیتاوان مراجعه میکنند، با دیدن تصاویر فرزندان ربودهشده یا فریبخورده خود در تیکتاک دچار شوک میشوند. دخترانی که تا دیروز در آغوش خانواده بودند، حالا در ویدئوهای وایرالشده، سناریوهای دیکتهشده فرقه را بازگو میکنند.
این ویدئوها محصول یک کارگردانی اجباری است. کادرهای رسانهای فرقه به این کودکان و نوجوانان دستور میدهند که جلو دوربین بخندند و از «زندگی رویایی در کوهستان» بویند. این لبخندها، ماسکی بر چهره زندانیانی است که راه برگشتی ندارند؛ چرا که طبق قوانین آهنین پ.ک.ک، پشیمانی و تلاش برای بازگشت به آغوش خانواده، مجازاتی جز دادگاه صحرایی، شکنجه و مرگ به ارمغان نمیآورد.
رویکرد انجمن بیتاوان: شکستن قابهای دروغین
ما در انجمن بیتاوان معتقدیم که امنیت، آرامش و حقوق زنان کردستان، با تفنگ و تروریسم محقق نمیشود. آزادی واقعی دختران ما در گرو تحصیل، تخصص، پیشرفت و حضور فعال در عرصههای علمی، اجتماعی و فرهنگی جامعه است، نه اسارت در غارهای قندیل و فدا شدن در جنگهای نیابتی.
وظیفه ما به عنوان صدای خانوادههای آسیبدیده، افشای همین «جنگ روایتها» و برملا کردن دروغهایی است که پشت فیلترهای اینستاگرامی پنهان شدهاند. خانوادهها و فعالان مدنی باید نسبت به این کمینگاههای دیجیتال هوشیار باشند. فرزندان کردستان نباید قربانی لایکها و ویدئوهای وایرالی شوند که پایانِ واقعی آنها، یک قبر بینامونشان در دل کوهستان است.
