بی‌تاوان: شاخه زنان گروهک تروریستی پژاک موسوم به «جامعه زنان آزاد شرق کردستان (کژار)»، با انتشار بیانیه‌ای در تاریخ ۲۲ مهرماه، بار دیگر با توسل به ادبیات فریبنده حقوق بشری، به پرونده قضایی «وریشه مرادی» (مشهور به جوانا سنه) واکنش نشان داد. بررسی دقیق محتوای این بیانیه از منظر آسیب‌شناسی تروریسم، حاوی نکات قابل‌تأملی درباره شیوه‌های بهره‌کشی این فرقه از اعضای خود است:
۱. اعتراف رسمی به عضویت تشکیلاتی در یک گروه مسلح
برخلاف فضاسازی‌های رسانه‌ای ماه‌های اخیر که تلاش داشتند «وریشه مرادی» را صرفاً یک «فعال مدنی» یا «مدافع حقوق زنان» معرفی کنند، گروهک کژار در بند نخست این بیانیه به صراحت از وی با عنوان «عضو جامعه زنان آزاد شرق کردستان (کژار)» نام میبرد. کژار شاخه زنانه گروهک تروریستی پژاک (شاخه ایرانی پ.ک.ک) است که کارنامه سیاهی در اقدامات مسلحانه، ترور شهروندان و نیروهای حافظ امنیت، و ناامن‌سازی مناطق مرزی غرب کشور دارد. این اعتراف رسمی، پوشش ادعایی «فعالیت مدنی» را کنار زده و ماهیت تشکیلاتی پرونده را آشکار می‌سازد.
۲. تشویق به بن‌بست‌سازی قضایی برای پروژه «شهیدسازی»
در بخش دیگری از این بیانیه، سرکردگان کژار از اینکه عضو زندانی آن‌ها «دادگاه را به رسمیت نشناخته» و از دفاع قانونی خودداری کرده است، با عنوان «ایستادگی آشکار» یاد کرده‌اند. این رویکرد، الگوی شناخته‌شده و تکراری فرقه‌های تروریستی (به‌ویژه پ.ک.ک و پژاک) است؛ آن‌ها که خود در پناهگاه‌های امن خارج از کشور مستقر هستند، اعضای رده‌پایین و گرفتار در زندان را به عدم همکاری با روند دادرسی، اعتصاب غذاهای فرسایشی و تقابل مطلق ترغیب می‌کنند. هدف از این کار نه نجات جان عضو بازداشت‌شده، بلکه تشدید مجازات وی و فراهم کردن خوراک تبلیغاتی برای پروژه «قربانی‌سازی» و جمع‌آوری کمک‌های مالی و سیاسی در مجامع بین‌المللی است.
۳. مصادره مفاهیم اجتماعی و حقوق زنان برای تطهیر خشونت
استفاده مکرر از واژگانی همچون «مبارزات زنان آزادی‌خواه» و «نهادهای بین‌المللی مدافع حقوق بشر» در ادبیات گروهکی که خود عامل اصلی نقض ابتدایی‌ترین حقوق زنان در اردوگاه‌های نظامی است، یک تناقض آشکار به شمار می‌رود. کژار و پژاک سال‌هاست که با فریب دختران جوان و نوجوان به عنوان آزادی و برابری، آن‌ها را از کانون خانواده جدا کرده، به کوهستان‌ها کشانده و به عنوان ابزار نظامی در درگیری‌های مسلحانه به کار می‌گیرند.
