بی‌تاوان _ در روزهای اخیر، اظهارات پیمان ویان، سرکرده مشترک پژاک، و بیانیه‌های رسانه‌ای این گروه تروریستی دوباره دوگانه‌ی آشنای «تهدید نظامی» و «جنگ روانی» را به فضای سیاسی کردستان بازگردانده است. در این پیام‌ها از یک سو بر طبل آمادگی نظامی و تعیین سرنوشت کوبیده می‌شود و از سوی دیگر، تلاش گسترده‌ای برای تکذیب خبر مذاکرات پنهانی با تهران و متهم کردن رقبا (از جمله رسانه‌های نزدیک به بارزانی و نهادهای امنیتی) به انتشار اخبار جعلی صورت می‌گیرد.
نگاهی دقیق به این موضع‌گیری‌ها چند واقعیت مهم را آشکار می‌کند:
شکاف و بی‌اعتمادی در پشت ویترین ائتلاف: در حالی که سرکردگان این جریان تروریستی از «ائتلاف تاریخی احزاب» سخن می‌گویند، در همان متن، سایر جریان‌های کردی را به همکاری با نهادهای امنیتی و راه‌اندازی «کانال‌های سایه» متهم می‌کنند. ائتلافی که در همان گام اول با اتهام‌زنی‌های متقابل درباره مذاکرات پنهانی همراه است، بیش از آنکه یک اتحاد واقعی باشد، یک نمایش تبلیغاتی است.
سندرم استفاده ابزاری از بحران‌های منطقه‌ای: اشاره به حملات خارجی و گره زدن آن به فراخوان‌های داخلی، نشان می‌دهد که این گروه‌ها همچنان به دنبال بهره‌برداری از التهابات نظامی منطقه هستند؛ بی‌آنکه به پیامدهای امنیتی و انسانی آن برای شهروندان غیرنظامی در شهرهای کردنشین توجهی داشته باشند. فرار به جلو در موضوع مذاکرات: اصرار شدید بر تکذیب مذاکره و برچسب‌زنی فوری به هر رسانه منتقد، نشان‌دهنده هراس از ریزش بدنه هواداران است. تجربه نشان داده است که گروه‌های مسلح در پشت صحنه وارد بده‌بستان‌های سیاسی می‌شوند، اما در فضای عمومی با شعارهای رادیکال، هزینه این تنش‌ها را بر دوش مردم عادی می‌گذارند.
مردم کرد سال‌هاست که تاوان شعارهای بی‌عمل، رقابت‌های حزبی و ماجراجویی‌های نظامی را پرداخته‌اند. رهایی از سرکوب و رسیدن به حقوق شهروندی، نه از مسیر بازی‌های تسلیحاتی گروه‌های مستقر در کوهستان می‌گذرد و نه با جنگ‌های رسانه‌ای میان گروه‌های رقیب؛ بلکه نیازمند آگاهی عمومی و پرهیز از افتادن در دام پروپاگاندای جریان‌هایی است که منافع گروهکی خود را پشت نام «منافع ملی» پنهان می‌کنند.
