✍بروسکه
شکست آمریکا در جنگ برخلاف انتظار کشورهای منطقه بود. بعدازین شکست طوفان تغییرات شروع به وزیدن کرده است. چتر امنیتی ارتش آمریکا که برخی ها سالها در سایه آن آرمیده بودند بناگاه غیب شده و آفتاب حقیقت با بیرحمی می تابد.
آمریکا باقیمانده سربازان و تجهیزات خود را به اردن و اسراییل منتقل میکند تا از تیررس ایران خارج کند.
حکومت اقلیم و مشخصا خاندان بارزانی در چهل سال گذشته جز نوکری آمریکا هیچ دستاوردی نداشته اند. آنان اکنون نه حمایت مردم خود را دارند و نه رضایت همسایگان را جلب کرده اند.
بارزانی ها مانند کسی که بناگاه از خواب بیدار شود آشفته هستند. آنان دست به دامان دشمن دیرینه خود یعنی بافل طالبانی و اتحادیه میهنی شده اند.
سلیمانیه در روزهای اخیر مرکز دیپلماسی منطقه شده و اربیل اهمیت خود را از دست داده است.
نرمش بارزانی ها برای تشکیل حکومت و بازگشایی پارلمان و ادغام پیشمرگه در همین راستا است.
همچنین قصد دارند نچیروان بارزانی را راهی تهران کنند تا ترحم ایران را جلب کنند که فعلا این درخواست مورد پذیرش قرار نگرفته است.
اتحادیه میهنی و نسل نو شاسوار عبدالواحد یک ائتلاف تسکیل داده و عرصه را بر بارزانی ها تنگ کرده اند.
روزگاری بارزانی ها به پشتگرمی آمریکا با سلیمانیه و تهران و بغداد ستیز داشتند و شرارت میکردند اما امروز حقیر و یتیم شده اند.
آمریکای بعد از جنگ دچار انبوهی از مشکلات شده که دیگر نمیتواند مانند سابق روی اقلیم و حتی عراق تمرکز کند. نمایش های فرمالیته ادغام پیشمرگه اقلیم و خلع سلاح مقاومت عراق اقداماتی از سر یاس و شتاب زدگی هستند که شکست آنها را حتی قبل از رفتن ترامپ هم خواهیم دید.
