انجمن بی تاوان: پژاک، که خود را بهعنوان یک جریان سیاسی مدافع حقوق کردها معرفی میکند، در واقع نه تنها هیچگاه توانسته است خود را در چارچوب یک جنبش آزادیخواهانه و برابریطلبانه قرار دهد، بلکه بهدلیل فقدان اصول بنیادین سیاسی و اخلاقی، بیشتر به یک “باند” شباهت دارد تا یک سازمان سیاسی معتبر.
در ابتداییترین سطح، هر جریان سیاسی معتبر و پویا باید یک ایدئولوژی مشخص و قابل دفاع داشته باشد، که پژاک در این زمینه فاقد انسجام فکری است. بسیاری از تحلیلگران و کارشناسان امور کردستان به این نتیجه رسیدهاند که پژاک نهتنها قادر به ارائه برنامهای واضح برای حل مسائل سیاسی و اجتماعی منطقه نیست، بلکه در بیشتر موارد بهشکل آشفتهای از ادعاهای عمومی و شعارهای گمراهکننده استفاده میکند تا به اهداف خود دست یابد.
پژاک هیچگونه پرنسیپ سیاسی مشخصی ندارد. این جنبش در تمام سالهای فعالیت خود نتوانسته است راهحلهای قابل توجهی برای حل مشکلات کردها ارائه دهد. برخلاف دیگر جنبشهای استقلالطلب در دنیا که در پی ایجاد ساختارهای سیاسی و اجتماعی پایدار هستند، پژاک تنها در پی تأمین منافع فردی و گروهی خود بوده و هیچگونه نقشهی راه مشخصی برای رسیدن به عدالت اجتماعی یا حقوق بشر ارائه نمیدهد. این عدم شفافیت و سازماندهی، پژاک را به چیزی بیشتر از یک “باند” سیاسی تبدیل میکند.
از سوی دیگر، پژاک هیچگونه اصول اخلاقی مشخصی ندارد که از آن در راستای ایجاد همبستگی و اتحاد استفاده کند. بهجای ایجاد فضای گفتوگو و همفکری، این گروه به تهدید و ارعاب روی آورده و بهطور مداوم از خشونت بهعنوان ابزاری برای تحمیل خواستههای خود بهره میبرد. این رویکرد نهتنها با اصول آزادیخواهانه در تضاد است، بلکه بر ناتوانی این گروه در انجام اصلاحات مثبت و پایدار تأکید میکند.
در نهایت، میتوان ادعا کرد که پژاک به هیچ عنوان نمیتواند به عنوان یک جنبش آزادیخواهانه و برابریطلبانه در کردستان شناخته شود. پژاک در واقع یک باند سیاسی است که هدف اصلی آن، نه آزادی کردها، بلکه تحقق منافع خاص خود است. این گروه نه تنها فاقد اصول سیاسی و اخلاقی است، بلکه بهطور مستمر در پی تحقق اهدف خود از طریق خشونت و فریب است، نه از طریق مسیرهای مسالمتآمیز و قانونی.
این حقیقتی است که باید برای همگان روشن شود: پژاک نه تنها هیچگونه اعتبار اخلاقی یا سیاسی ندارد، بلکه بهعنوان یک باند، هیچگاه نتوانسته است به جنبشی مشروع و مقبول تبدیل شود.
