بیتاوان: ماجرای عبدالله اوجالان و زندان ایمرالی، این بار با خبری درباره ساخت یک اقامتگاه جدید برای سرکرده پ.ک.ک وارد مرحلهای تازه شده است؛ خبری که پس از تکذیبهای قبلی، اکنون از سوی دولت باغچلی، متحد سیاسی رجب طیب اردوغان، تأیید شده است.
بر اساس گزارش منتشرشده از سوی Turkish Minute، دولت باغچلی ساخت محل جدیدی برای اوجالان در ایمرالی را تأیید کرده است؛ موضوعی که پیشتر از سوی وزیر دادگستری ترکیه رد شده بود.
اما اهمیت ماجرا صرفاً در ساخت یک ساختمان خلاصه نمیشود.
از تکذیب تا تأیید؛ چه چیزی در ایمرالی در حال تغییر است؟
در حالی که پیشتر وجود اقامتگاه ویژه برای اوجالان تکذیب شده بود، اکنون سخنان یکی از مهمترین متحدان سیاسی دولت ترکیه، اصل ساخت چنین محلی را تأیید میکند.
این تناقض، یک پرسش جدی را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد:
چرا موضوعی که ابتدا تکذیب میشد، اکنون بهعنوان بخشی از شرایط جدید اوجالان مطرح میشود؟
گزارشها همچنین حاکی از آن است که اوجالان برای انتقال به محل جدید، صرفاً به امکانات فیزیکی رضایت نداده و مسئله «جایگاه» او نیز مطرح شده است.
اگر این روایت درست باشد، موضوع از یک ساختمان فراتر میرود و مستقیماً به جایگاه سیاسی سرکرده پ.ک.ک مربوط میشود.
خلع سلاح پ.ک.ک یا بازسازی جایگاه اوجالان؟
طی ماههای اخیر، روندی سیاسی با محوریت پایان فعالیت مسلحانه پ.ک.ک و ادغام سیاسی نیروهای این گروه مطرح شده است.
اما یک سؤال اساسی همچنان بیپاسخ مانده است:
آیا پایان فعالیت مسلحانه پ.ک.ک قرار است با ارتقای جایگاه سیاسی عبدالله اوجالان همراه شود؟
اگر پاسخ منفی است، چرا موضوع «جایگاه» اوجالان مطرح میشود؟
و اگر پاسخ مثبت است، این جایگاه دقیقاً بر چه مبنای قانونی و سیاسی تعریف خواهد شد؟
پ.ک.ک نمیتواند پس از دههها خشونت، ترور و قربانی گرفتن، صرفاً با تغییر ادبیات سیاسی و عنوانهای جدید، گذشته خود را پشت سر بگذارد و همزمان رهبر آن به یک بازیگر سیاسی صاحب امتیاز تبدیل شود.
قربانیان تروریسم چه سهمی از این معادله دارند؟
در تمام این تحولات، یک گروه نباید فراموش شود: قربانیان تروریسم و خانوادههای آنان.
دههها خشونت پ.ک.ک، تنها یک پرونده سیاسی نیست؛ هزاران خانواده در ترکیه، ایران، عراق و سوریه هزینه اقدامات این گروه را پرداختهاند.
بنابراین هرگونه توافق یا روند سیاسی درباره آینده پ.ک.ک باید شفاف باشد و نمیتواند بدون پاسخگویی درباره گذشته این گروه و حقوق قربانیان پیش برود.
اگر قرار است پ.ک.ک خلع سلاح شود، این روند باید به معنای پایان ساختار خشونت و نفوذ سازمانی آن باشد، نه مقدمهای برای بازتولید همان ساختار در قالبی سیاسی.
خانهای که فقط یک خانه نیست
اکنون خبر ساخت یک محل جدید برای اوجالان، بیش از آنکه یک خبر ساختمانی باشد، به نمادی از تحولات پشت پرده درباره آینده سرکرده پ.ک.ک تبدیل شده است.
آیا برای اوجالان فقط یک خانه ساخته میشود یا جایگاه تازهای نیز برای او در حال طراحی است؟
این پرسشی است که دولت ترکیه و جریانهای دخیل در این روند باید بهصورت شفاف به افکار عمومی پاسخ دهند.
از نگاه انجمن بیتاوان، صلح واقعی با امتیازدهی به سرکردگان تروریسم تعریف نمیشود؛ صلح زمانی معنا دارد که امنیت مردم، عدالت برای قربانیان و پایان واقعی خشونت تضمین شود.
