بیتاوان: ائتلافی که چند ماه پیش با تبلیغات فراوان تحت عنوان «ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران» و با مشارکت گروههایی همچون پژاک، پاک، کومله و دمکرات شکل گرفت، بیش از آنکه نمادی از قدرت یا انسجام باشد، نمایشی از عجز و فروپاشی جریانهای تجزیهطلب بود. گروههایی که هر کدام کارنامهای سیاه در ترور، سرقت، باجگیری و به خاک و خون کشیدن مردم بیدفاع مناطق کردی دارند، این بار دور هم جمع شدند تا بهاصطلاح معادلاتی جدید رقم بزنند؛ اما حاصل این ائتلاف بزرگنماکارانه، چیزی جز چند برگه بیانیه تشریفاتی و نشستهای خنثی نبود.
چرا این ائتلاف از همان ابتدا محکوم به شکست و خفت بود؟
تاریخچهای آغشته به برادركشی: احزابی که امروز مدعی اتحاد شدهاند، سالها سرگرم تصفیههای خونین درونگروهی و ترور اعضای یکدیگر بودهاند. تضادهای عمیق ایدئولوژیک و سهمخواهیهای قبیلهای میان سران این گروهها، اجازه هیچگونه همکاری واقعی و پایدار را نمیدهد.
نه بزرگ جامعه کردستان: مردم فهیم و شریف کردستان ایران بارها ثابت کردهاند که صف خود را از تروریستها و وابستگان به سرویسهای بیگانه جدا کردهاند. ادعای نمایندگی مردم توسط کسانی که نان خود را در ناامنی و فلج کردن معیشت منطقه میبینند، شوخی تلخی بیش نیست.
افتادن به ورطه بیخاصیتی: گروههایی که زمانی ادعای «مبارزه مسلحانه» داشتند، امروز به نقطهای رسیدهاند که تمام توان عملیاتیشان در تنظیم چند متن سفارشی و صدور بیانیههای بیمخاطب خلاصه شده است.
ائتلاف تجزیهطلبان نه تنها نتوانست کوچکترین خطری برای امنیت و تمامیت ارضی کشور ایجاد کند، بلکه بار دیگر نشان داد که این جریانها تا چه حد از واقعیتهای جامعه فاصله دارند و چقدر در مسیر اضمحلال کامل قرار گرفتهاند.
