انجمن بیتاوان: اگر مسابقهای برای فاصله گرفتن از واقعیت وجود داشت، بیانیههای اخیر گروههای تجزیهطلب کردی (ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران)قطعاً یکی از مدعیان اصلی قهرمانی بودند. متنی پر از ادعاهای بزرگ، تحلیلهای وارونه و نتیجهگیریهایی که بیشتر به خیالپردازی شبیه است تا فهم سیاسی.
اینکه جریانی بدون وزن واقعی در معادلات منطقهای، ناگهان در جایگاه «تعیینکننده شروط آتشبس» ظاهر شود، نه نشانه قدرت، بلکه نمونهای کلاسیک از خودبزرگبینی سیاسی است. گویی نویسندگان این بیانیهها، پیش از انتشار، حتی یکبار هم از خود نپرسیدهاند: «چه کسی قرار است این حرفها را جدی بگیرد؟»
ماجرا وقتی جالبتر میشود که همین گروهها، که سالها چشم به حمایت آمریکا-اسرائیل دوختهاند، در بزنگاهها با بیاعتنایی همان حامیان فرضی مواجه میشوند؛ اما باز هم با اعتمادبهنفسی مثالزدنی، همان ادعاهای تکراری را بازنویسی میکنند. انگار نه انگار که واقعیت، بارها پاسخ خودش را داده است.
بیانیه اخیر را اگر کنار بگذاریم و صرفاً به لحن آن نگاه کنیم، بیشتر شبیه متنی است که ابتدا نتیجهگیریاش نوشته شده و بعد تلاش شده چند جمله برای پر کردن بین آن اضافه شود. نه تحلیل منسجم، نه درک دقیق از شرایط—فقط جملاتی بزرگ برای پوشاندن واقعیتی کوچک.
این حجم از «گندهگویی»، در نهایت کارکردی جز یک چیز ندارد: برجسته کردن شکاف میان ادعا و توان واقعی. هرچه صدا بلندتر، این شکاف هم آشکارتر.
در سیاست، برخلاف شبکههای اجتماعی، نمیتوان با چند جمله پرهیجان، نقشآفرین شد. اعتبار، محصول واقعیت است، نه ادعا. و ظاهراً این نکته ساده، هنوز برای گروهکهای تجزیه طلب کردی بیش از حد پیچیده است.
