کاراییلان: پ.ک.ک از مبارزه مسلحانه به مبارزه سیاسی روی آورده است؛ آیا دوران سلاح واقعاً به پایان رسیده است؟
انجمن بیتاوان: مراد کاراییلان، از اعضای ارشد رهبری پ.ک.ک، در اظهاراتی جدید اعلام کرده است که این گروه از مرحله «مبارزه مسلحانه» عبور کرده و قصد دارد اهداف خود را از طریق روشهای سیاسی، اجتماعی و در چارچوب قانونی دنبال کند.
بر اساس گزارش خبرگزاری کردستان ۲۴، کاراییلان صراحتاً گفته است که پ.ک.ک «استراتژی مبارزه مسلحانه را کنار گذاشته»، اما به زعم وی «مبارزه» همچنان ادامه خواهد داشت و شکل آن از نظامی به سیاسی و اجتماعی تغییر خواهد کرد.
این اظهارات را میتوان یکی از صریحترین اعترافات رهبران پ.ک.ک درباره تغییر مسیر این گروه پس از نزدیک به پنج دهه فعالیت مسلحانه دانست؛ با این حال، یک نکته اساسی همچنان پابرجاست: تغییر ادبیات سیاسی، بهتنهایی به معنای پایان فعالیت مسلحانه و انحلال ساختارهای نظامی نیست.
خود گزارش کردستان ۲۴ نیز تصریح میکند که سخنان کاراییلان به معنای تحویل کامل سلاحها یا توقف فوری همه ساختارهای نظامی پ.ک.ک نیست، بلکه از یک «فرآیند در حال تحول» سخن گفته شده است که سرنوشت آن به روند سیاسی و حقوقی ترکیه وابسته خواهد بود.
نزدیک به پنج دهه خشونت؛ هزینهای که نمیتوان فراموش کرد
کاراییلان در بخش دیگری از سخنان خود آماری از تلفات اعضای پ.ک.ک از دهه ۱۹۷۰ تاکنون ارائه کرده و مجموع کشتهشدگان این گروه را ۲۵ هزار و ۹۲۲ نفر اعلام کرده است. او همچنین مدعی شده است که شمار واقعی تلفات میتواند به حدود ۲۷ هزار نفر برسد.
البته این آمار، بنا بر گزارش منبع، صرفاً بر اساس اظهارات خود پ.ک.ک است و به صورت مستقل راستیآزمایی نشده است.
آنچه اهمیت دارد، صرفاً عدد و آمار نیست؛ بلکه واقعیتی است که پشت این ارقام قرار دارد: چند دهه خشونت مسلحانه، مرگ، آوارگی، آسیبهای اجتماعی و از دست رفتن نسلهایی که میتوانستند زندگی خود را در مسیر تحصیل، کار و توسعه سپری کنند.
امروز اگر رهبران پ.ک.ک به این نتیجه رسیدهاند که سیاست، فعالیت اجتماعی و روشهای قانونی جایگزین مناسبی برای سلاح هستند، این پرسش مطرح میشود که چرا این نتیجهگیری پس از دههها خشونت حاصل شده است؟
آزمون واقعی؛ از شعار تا عمل
پ.ک.ک سالها تلاش کرده است فعالیت مسلحانه خود را با ادبیات سیاسی و دفاع از مطالبات کردها توجیه کند. اکنون اگر این گروه واقعاً به این جمعبندی رسیده که مطالبات سیاسی باید از مسیرهای قانونی پیگیری شود، نخستین گام منطقی، پایان کامل و غیرقابل بازگشت ساختار مسلحانه و جلوگیری از قربانیشدن جوانان در یک چرخه فرسایشی خشونت است.
در چنین شرایطی، جامعه باید میان «تغییر تاکتیک» و «پایان مبارزه مسلحانه» تفاوت قائل شود.
اگر سلاح کنار گذاشته شود، نیروهای مسلح منحل شوند، عضوگیری برای فعالیتهای نظامی متوقف شود و مطالبات سیاسی در چارچوب قانون دنبال شود، آن زمان میتوان از یک تغییر واقعی سخن گفت.
اما تا زمانی که ساختارهای مسلحانه و شبکههای وابسته به آن باقی باشند، صرفاً تغییر ادبیات و استفاده از واژههایی مانند «مبارزه سیاسی» و «تحول اجتماعی» نمیتواند تضمینی برای پایان خشونت باشد.
بیتاوان معتقد است مردم مناطق کردنشین بیش از هر چیز به امنیت، آرامش، توسعه و آیندهای بدون خشونت نیاز دارند؛ آیندهای که در آن جوانان به جای کوهستان و سلاح، مسیر علم، کار، زندگی و مشارکت مدنی را انتخاب کنند.
