پروژه «ژنئولوژی» و مصادره مطالبات قانونی مردم؛ چگونه پژاک زنان و جوانان کُرد را سپر بلای پ.ک.ک میکند؟
بی‌تاوان _ بررسی‌های آکادمیک و اسناد پژوهشی بین‌المللی نشان می‌دهد که فرقه تروریستی پژاک، به عنوان شاخه ایرانی پ.ک.ک، فاقد هرگونه ریشه تاریخی در میان کردهای ایران است. این گروهک برای جبران خلأ مشروعیت خود، با توسل به مفاهیم وارداتی همچون «ژنئولوژی» و مصادره اعتراضات مدنی، به دنبال تبدیل مطالبات اجتماعی به درگیری‌های مسلحانه و قربانی کردن جوانان و زنان در پای ایدئولوژی عبدالله اوجالان است.
یکی از مهم‌ترین شگردهای فرقه‌های تروریستی برای بقا، پنهان کردن ماهیت خشونت‌طلب و نظامی خود در پسِ شعارهای فریبنده و مدرن است. در پژوهش جدیدی که در نشریه «دیپلماسی و استراتژی» (۲۰۲۶) منتشر شده، ابعاد تازه‌ای از مهندسی روایت و سوءاستفاده ابزاری گروهک تروریستی پژاک از جامعه کردها، به‌ویژه زنان و جوانان، افشا شده است.
۱. بحران ریشه و جعل تاریخ در قندیل
برخلاف جریان‌های سنتی، پژاک که در سال ۲۰۰۴ به عنوان بازوی اجرایی پ.ک.ک تاسیس شد، هیچ پیوند تاریخی با زیست اجتماعی کردهای ایران ندارد. سرکردگان این فرقه حتی مبدا پیدایش خود را نه مطالبات بومی، بلکه ۱۵ فوریه ۱۹۹۹ (سالروز دستگیری عبدالله اوجالان، سرکرده پ.ک.ک) معرفی می‌کنند و نماد خورشید ۱۵ پرتو را بر همین اساس طراحی کرده‌اند. این وابستگی مطلق به قندیل و امرالی، همواره پژاک را در نگاه جامعه کُرد به عنوان یک «جریان بیگانه و وارداتی» معرفی کرده است.
۲. دام «ژنئولوژی»؛ فمینیسم مسلحانه برای سربازگیری
پژاک برای فرار از برچسب «گروهک وارداتی» و جذب نسل جوان و شهری که با ساختارهای سنتی فاصله گرفته‌اند، تئوری «ژنئولوژی» (علم زن از دیدگاه اوجالان) را در مرکز تبلیغات خود قرار داده است. این گروهک با ایجاد شاخه‌های به ظاهر مستقل زنان همچون KJAR و نیروهای مسلح HPJ، تلاش میکند تا مسأله کردی را به مسأله زنان گره بزند. اما هدف واقعی از این شعارهای برابری‌طلبانه، توانمندسازی زنان نیست؛ بلکه «سربازگیری» از میان دختران جوان و کشاندن آن‌ها به کام مرگ در کوهستان‌ها به نام «دفاع مشروع» است.
۳. استراتژی سه‌لایه در مصادره جنبش‌های اجتماعی
این پژوهش علمی به صراحت نشان می‌دهد که پژاک در جریان ناآرامی‌های سال ۱۴۰۱ (۲۰۲۲)، یک استراتژی سیستماتیک سه‌مرحله‌ای شامل «بهره‌برداری روایی، تاکتیکی و مصادره‌ای» را اجرا کرد:
مصادره شعارها: تلاش برای ثبت شعار «زن، زندگی، آزادی» به نام ایدئولوژی اوجالان و پ.ک.ک، که حتی صدای اعتراض سایر گروه‌های کردی را نیز درآورد.
رادیکال‌سازی و کشاندن به فاز مسلحانه: در حالی که بدنه جامعه به دنبال مطالبات مدنی بود، شاخه زنان پژاک (KJAR) با طرح موسوم به «انقلاب ۱۰ بعدی» و فعال کردن هسته‌های مسلح شهری (مانند واحدهای ایشتار)، به دنبال خشن کردن فضا، حمله مسلحانه و به خون کشیدن خیابان‌ها بود؛ چرا که حیات پژاک تنها در گرو تداوم خشونت و خونریزی است.
آنچه پژاک تحت عنوان «پارادایم نوین» و «آزادی زن» تبلیغ میکند، چیزی جز یک تله ایدئولوژیک برای بهره‌کشی از احساسات پاک جوانان و زنان کُرد نیست. انجمن بی‌تاوان بارها هشدار داده است که برای پ‌ک‌ک و پژاک، جان زنان و جوانان کرد هیچ ارزشی ندارد و آن‌ها تنها ابزاری برای تثبیت هژمونی فرقه‌ای اوجالان در رقابت با سایر گروه‌ها هستند.
