انجمن بی تاوان: سالهاست که گروهکهای تجزیهطلب کردی خود را مدافع مردم کُرد معرفی میکنند؛ اما یک سؤال ساده همچنان بیپاسخ مانده است: اگر واقعاً دغدغه این گروهها مردم هستند، چرا تقریباً در هر بحران منطقهای، مواضع و منافع آنان در کنار بازیگران خارجی قرار میگیرد نه در کنار مردمی که ادعای نمایندگیشان را دارند؟
وقتی آمریکا و اسرائیل از فشار حداکثری علیه ایران سخن میگویند، این گروهکها سکوت میکنند یا در همان مسیری حرکت میکنند که نتیجهاش تشدید تنش، ناامنی و بیثباتی است. گویی برای برخی از این جریانها، هر اتفاقی که به تضعیف ایران منجر شود، مطلوب است؛ حتی اگر هزینه آن را مردم عادی در شهرها و روستاهای کردنشین بپردازند.
واقعیت تلخ این است که مردم کردستان بیش از هر چیز به امنیت، اشتغال، سرمایهگذاری و توسعه نیاز دارند؛ اما گروهکهای تجزیهطلب سالهاست انرژی خود را صرف پروژههایی کردهاند که حاصل آن چیزی جز ناامنی، فرار سرمایه و آسیب به زندگی مردم نبوده است. آنان به جای پاسخگویی درباره کارنامه خود، همچنان پشت شعارهای تکراری پنهان میشوند.
تاریخ منطقه بارها نشان داده است که قدرتهای خارجی هیچ تعهدی به گروههای نیابتی ندارند. آنها تا زمانی از یک جریان حمایت میکنند که در خدمت اهدافشان باشد و پس از پایان مأموریت، همان جریان را به حال خود رها میکنند. با این حال، برخی گروهکهای تجزیهطلب همچنان رؤیای حمایت خارجی را به منافع واقعی مردم ترجیح میدهند.
امروز دیگر پرسش اصلی این نیست که این گروهکها چه شعارهایی میدهند؛ پرسش این است که در بزنگاههای تاریخی، در کنار چه کسانی ایستادهاند؟ در کنار مردم ایران و کردستان یا در کنار پروژههایی که از بیرون مرزها برای فشار، تنش و بیثباتسازی طراحی میشوند؟
مردم کردستان حق دارند پاسخ این سؤال را مطالبه کنند. زیرا هر جریانی که ادعای نمایندگی آنان را دارد، باید روشن کند که وفاداریاش به مردم است یا به بازیگرانی که منطقه را صرفاً از دریچه منافع ژئوپلیتیکی خود میبینند.
شعار دادن آسان است؛ اما کارنامهها دروغ نمیگویند. و کارنامه بسیاری از این گروهکها نشان میدهد که میان مردم و بازیگران خارجی، انتخابی صورت گرفته است؛ انتخابی که نتایج آن را بیش از همه خود مردم کردستان پرداخت کردهاند.
