شمشیر از رو برای «تجزیهطلبان کُرد»؛ حمله مشاور رضا پهلوی به متحدان سابق
مشاور رضا پهلوی گروههای مسلح کردی را «خائن» نامید!

انجمن بی تاوان: اظهارات اخیر امیرحسین اعتمادی، مشاور ارشد رضا پهلوی، موج جدیدی از تنشهای بنیادین میان جریان سلطنتطلب و گروه های مسلح کردی را به راه انداخته است؛ تنشهایی که نشاندهنده شکست زودهنگام ائتلافهای شکننده اپوزیسیون و تعمیق شکاف بر سر مسئله «تمامیت ارضی» است.
تقابل در جبهه اپوزیسیون؛ خیانت یا واقعیت؟
در حالی که بحث بر سر آینده سیاسی ایران داغ شده است، امیرحسین اعتمادی با ادبیاتی تند و بیسابقه، گروههای مسلح مستقر در اقلیم کردستان عراق را به «خیانت به مردم ایران و کردها» متهم کرد. این موضعگیری که در واکنش به سخنان ناامیدانه دونالد ترامپ درباره عدم کارایی این گروهها مطرح شد، تیر خلاصی به تلاشهای نمایشی برای همبستگی میان مرکزگرایان و گروههای موسوم به فدرالیست محسوب میشود.
اعتمادی با صراحت اعلام کرد:
«این گروهها نماینده مردم کرد ایران نیستند و باید با پیامدهای سنگین اقدامات خود روبرو شوند.»
ریشه اختلافات؛ چرا ترامپ باعث رسوایی شد؟
جرقه این درگیری لفظی زمانی زده شد که دونالد ترامپ در ویدئویی افشاگرانه، از ناتوانی یا عدم تمایل گروههای مسلح کردی برای پشتیبانی میدانی از اعتراضات داخل ایران گلایه کرد. این سخنان ترامپ، عملاً اعتبار نظامی و سیاسی این احزاب را زیر سوال برد و به جریان سلطنتطلب فرصت داد تا بار دیگر بر طبل «غیرقابل اعتماد بودن تجزیهطلبان» بکوبد.
واگرایی در اوج حساسیت
این تقابل علنی نشاندهنده چند واقعیت تلخ برای اپوزیسیون خارجنشین است:
۱٫ شکاف آشتیناپذیر: جریان پهلوی با استفاده از واژه «خیانت»، نشان داد که هیچ جایگاهی برای گروه های مسلح کردی در نقشه راه خود قائل نیست.
۲٫ بحران مشروعیت: زیر سوال بردن نمایندگی گروه های مسلح کردی از سوی مشاور پهلوی، پاسخی مستقیم به ادعاهای رهبران این گروه ها در سالهای اخیر است.
۳٫ پیام به غرب: سلطنتطلبان با این موضعگیری به شرکای غربی خود سیگنال دادند که روی اسب بازنده (گروههای مسلح کردی) شرطبندی نکنند.
واکنشها و پیامدها
ناظران سیاسی معتقدند این اظهارات اعتمادی، فضای مجازی را به میدان جنگ میان هواداران «پادشاهی» و مدافعان «حق تعیین سرنوشت» تبدیل کرده است. در حالی که سلطنتطلبان بر حفظ یکپارچگی تحت یک لوای واحد تاکید دارند، گروه های مسلح کردی اینگونه سخنان را بازگشت به ادبیات «تمامیتخواهانه» توصیف میکنند.
این زلزله سیاسی در بدنه اپوزیسیون، بار دیگر ثابت کرد که عبور از «جمهوری اسلامی» تنها نقطه اشتراک لرزان این گروههاست و به محض ورود به جزئیاتِ «فردای براندازی»، خنجرها برای یکدیگر از نیام کشیده میشود.



