بیانیه اخیر گروهک های تجزیه طلب کردی موسوم به «ائتلاف احزاب کردستان ایران» بیش از آنکه یک تحلیل سیاسی باشد، بازتاب آشفتگی و بنبست راهبردی جریانهایی است که دهههاست خود را نماینده مردم کرد معرفی میکنند اما در عمل جز تولید ناامنی، دوقطبیسازی و گره زدن سرنوشت کردها به پروژههای خارجی، دستاوردی نداشتهاند.
نویسندگان این بیانیه تلاش کردهاند با سوءاستفاده از شرایط منطقهای و تنشهای اخیر، بار دیگر رؤیای قدیمی خود را احیا کنند؛ رؤیایی که بر پایه تضعیف ایران و بهرهبرداری از بحرانهای خارجی بنا شده است. جالب آنکه در همان حال که مدعی هستند سرنوشت خود را به جنگها و توافقات خارجی گره نزدهاند، بخش قابل توجهی از بیانیه را به تحلیل جنگ، فشارهای خارجی و آثار آن بر جمهوری اسلامی اختصاص دادهاند. این تناقض آشکار نشان میدهد که حیات سیاسی این گروهها همچنان به تحولات بیرونی وابسته است و نه به پشتوانه واقعی در میان مردم.
ائتلاف گروه های تجزیهطلب کرد در حالی از «اراده مردم کرد» سخن میگوید که سالهاست از پاسخگویی درباره کارنامه خود فرار میکند؛ کارنامهای مملو از جذب و فریب جوانان، قربانی کردن نسلهای متعدد در مسیر اهداف حزبی، درگیریهای داخلی، وابستگی به بازیگران خارجی و ناکامی در تحقق ابتداییترین وعدههای سیاسی.
آنچه در این بیانیه بیش از هر چیز جلب توجه میکند، تلاش برای القای این تصور است که این گروهها هنوز بازیگر مؤثر صحنه سیاسی هستند. واقعیت اما چیز دیگری است. بدنه اجتماعی این جریانها بهشدت فرسوده شده، اختلافات داخلی آنان عمیقتر از گذشته است و نسل جدید کردستان بیش از آنکه به شعارهای مسلحانه و تجزیهطلبانه دل ببندد، خواهان توسعه، امنیت، اشتغال و مشارکت در آینده ایران است.
ائتلافی که امروز از «مبارزه تا تحقق حقوق» سخن میگوید، بهتر است ابتدا توضیح دهد که حاصل چند دهه فعالیتش برای مردم کردستان چه بوده است؟ جز افزایش هزینهها، تشدید مهاجرت نخبگان، قربانی شدن جوانان و تبدیل شدن برخی مناطق به میدان رقابت گروههای مسلح، چه دستاورد ملموسی در کارنامه آنان دیده میشود؟
بیانیه ۳۱ خرداد این ائتلاف را باید نه نشانه قدرت، بلکه اعترافی غیرمستقیم به انزوای روزافزون آنان دانست؛ جریانی که همچنان در رؤیای فروپاشی ایران زندگی میکند، در حالی که مردم کردستان سالهاست مسیر خود را از پروژههای خشونتطلبانه و تجزیهخواهانه جدا کردهاند.
