انجمن بی تاوان: این روزها برخی سران گروهکها و احزاب کردی چنان در پی جلب رضایت کشورهای غربی هستند که گویی همه آرمانها، شعارها و ادعاهایشان به یک هدف خلاصه شده است: گرفتن تأیید از واشنگتن و تل آویو و پایتختهای اروپایی.
اما یک سؤال ساده وجود دارد:
تاریخ نشان داده که غرب چه زمانی برای ملتها ارزش قائل بوده است؟
در دنیای سیاست، دولتها نه دوست دائمی دارند و نه دشمن دائمی؛ آنها فقط منافع دائمی دارند. هر گروهی که امروز مورد تشویق و حمایت قرار میگیرد، فردا اگر سودش تمام شود، به راحتی کنار گذاشته خواهد شد. این واقعیتی است که بارها در نقاط مختلف جهان تکرار شده است.
مشکل از جایی آغاز میشود که برخی برای جلب توجه قدرتهای خارجی، حاضر میشوند حقیقت را قربانی کنند؛ علیه مردم خود سخن بگویند، امنیت سرزمین خود را نادیده بگیرند، اختلافات را عمیقتر کنند و حتی اصول اخلاقی و انسانی را زیر پا بگذارند.
هیچ ملت آزادهای با تکیه بر کف زدن بیگانگان به عزت نرسیده است.
احترام واقعی از خدمت به مردم به دست میآید، نه از عکس یادگاری با سیاستمداران خارجی. مشروعیت را نمیتوان از سفارتخانهها وارد کرد؛ مشروعیت از اعتماد مردم سرچشمه میگیرد.
اگر کسی واقعاً دلسوز مردم کرد است، باید به جای خوشرقصی سیاسی برای قدرتهای خارجی، به فکر توسعه، آموزش، رفاه، امنیت و آینده جوانان باشد. مردم کردستان بیش از هر چیز به صداقت نیاز دارند، نه نمایشهای سیاسی برای جلب رضایت این دولت و آن دولت.
قدرتهای خارجی هرگز از کسی به خاطر شرافتش حمایت نمیکنند؛ آنها از کسانی حمایت میکنند که بتوانند منافعشان را تأمین کنند. اما ملتها کسانی را در یاد خود نگه میدارند که در سختترین شرایط، اخلاق، وجدان و شرف خود را نفروختند.
ارزش انسان به این نیست که چند مقام خارجی از او تعریف کنند؛ ارزش انسان به این است که وقتی در آینه نگاه میکند، بتواند با وجدان آسوده به خودش احترام بگذارد.
برای چند تیتر رسانهای و چند لبخند سیاسی، نباید انسانیت را قربانی کرد؛ زیرا قدرتهای بزرگ میآیند و میروند، اما ننگِ خیانت به حقیقت و شرف، سالها بر پیشانی صاحبانش باقی میماند.
