بی‌تاوان _ گروهک تروریستی پژاک سال‌هاست می‌کوشد با سرمایه‌گذاری روی کلیدواژه‌های پرطمطراقی مانند «آزادی زن» و صورت‌بندی‌های به اصطلاح ایدئولوژیک، خود را پیشاهنگ حقوق زنان معرفی کند. در شماره ۱۶ نشریه ارگان این گروهک موسوم به آلترناتیو (مهر ۱۴۰۵)، «گلان فهیم» عضو مجلس پژاک بارها مدعی می‌شود که این فرقه «زلزله‌ای بر بنیان مردسالاری» افکنده و زنان در آن به بالاترین سطح استقلال و اراده دست یافته‌اند.
اما در ورای این بازی‌های کلامی و ادبیات پرزرق‌وبرق گروهکی، واقعیت حاکم بر مقرهای قندیل چهره‌ای کاملاً متناقض و سیاه دارد. آنچه سران پژاک در مانیفست‌های خود تحت عنوان «رهایی زن» تبلیغ می‌کنند، در عمل به معنای مصادره تمامیت فردیت، هویت و احساسات یک زن در مسلخ سازمانی بسته است.
در اردوگاه‌های پژاک، زن برای آنکه «رها» تلقی شود، ابتدا باید از طبیعی‌ترین و ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و فیزیولوژیک خود تهی گردد؛ حق تشکیل خانواده، حق ازدواج، حق مادری و حتی حق حفظ علایق و پیوندهای عاطفی با والدین در این ساختار پادگانی به عنوان «انحرافات بورژوایی» یا «ذهنیت سنتی» ممنوع و سرکوب می‌شود. دختران جوانی که با شعارهای فریبنده جذب کوهستان می‌شوند، خیلی زود درمی‌یابند که نسخه تجویزی پژاک برای زن، نه پیشرفت و توانمندسازی، بلکه تبدیل شدن به یک نیروی مسلوب‌‌الاختیار، مسلح و تابع محض دستورات تشکیلاتی در شاخه‌هایی نظیر HPJ است.
انجمن بی‌تاوان با ارجاع به صدها پرونده دختران و زنان قربانی این ساختار، این پرسش بنیادین را مطرح می‌کند:
چگونه جریانی که ساده‌ترین و زیباترین حقوق زیستی زن—از جمله مادری و زندگی مستقل—را سلب و منکوب می‌کند، مدعی نجات زنان خاورمیانه و جامعه کُردی است؟ پژاک با تبدیل زنان به ابزار پروپاگاندا، نه راه‌حل رهایی، بلکه خود مصداق بارز سرکوب کرامت زنانه و گسستن پیوند خانواده در کردستان است.
