فرار از صندوق رأی با توجیه مقاومت؛ پژاک چگونه خود را وکیل بی‌مجوز مردم کردستان کرد؟
بی‌تاوان – یکی از شگردهای همیشگی گروه‌های مسلح و فرقه‌گرا، جعل عنوان «نمایندگی خلق» برای مشروعیت‌بخشی به رفتارهای خشونت‌بار خویش است. گروهک تروریستی پژاک که همواره زیر لوای عناوینی چون «کنفدرالیسم دموکراتیک» و «دموکراسی رادیکال» فعالیت‌های مسلحانه خود را توجیه می‌کند، در تازه‌ترین شماره نشریه ارگان رسمی خود (آلترناتیو – شماره ۱۶)، در چالشی بنیادین درباره سازوکار مشروعیت سیاسی‌‌اش گرفتار آمده است.
در صفحه ۱۵ و ۱۶ این نشریه، مصاحبه‌کننده از «گلان فهیم»، عضو مجلس پژاک می‌پرسد:
«وقتی یک حزب می‌گوید برای مردم مبارزه می‌کند، این پرسش مطرح می‌شود که مردم چه زمانی و با چه سازوکاری این نمایندگی را به آن حزب داده‌اند؟ پژاک مشروعیت سیاسی خود را چگونه می‌سنجد؟»
پاسخ فهیم، اعترافی آشکار به فرار از هرگونه آزمون مردمی و تکیه بر منطق تحمیل و زور است:
«نوع مبارزه در کوردستان به گونه‌ای نیست که صندوق رأی بگذاریم و بگوییم ابتدا رأی بدهید تا بعد برایتان انقلاب کنیم… هر مقاومت‌گری که علیه تبعیض و ستم بپاخیزد کارش مشروع است. این امر مثل روز روشن است!»
این رویکرد که «ما ابتدا سلاح برمی‌داریم و انقلاب می‌کنیم و هرکس اسلحه به دست گرفت مشروعیت دارد»، نماد بارز خودکامگی و قیم‌مآبی است. سرکردگان پژاک نه برآمده از یک خواست مدنی و انتخابات آزاد هستند و نه هیچ‌گاه تمایلی دارند تا اراده واقعی مردم کردستان را بدون سایه تهدید، ترور و ارعاب جویا شوند. آن‌ها با یک فرار رو به جلو، «اسلحه» را به جای «رأی» و «دستورات قندیل» را به جای «خواست شهروندان» می‌نشانند.
انجمن بی‌تاوان با تأکید بر حقوق بنیادین مردم کُرد تصریح می‌کند: جریانی که از هم‌اکنون برای نظر، اراده و صندوق رأی شهروندان ارزشی قائل نیست و با نقاب مقاومت، خود را وکیل بلامنازع جامعه تحمیل می‌کند، پس از دو دهه جز قربانی‌کردن جوانان و ترویج خشونت ارمغانی نداشته است. مشروعیت واقعی از دل صندوق‌های رأی، رضایت عمومی و توسعه پایدار به دست می‌آید؛ نه از لوله‌های تفنگی که فرزندان همین دیار را هدف قرار داده است.
