پروژه «آلترناتیو زمینی»؛ پشت‌پرده سرمایه‌گذاری تل‌آویو روی گسل‌های قومی در کردستان و بلوچستان
بی‌تاوان: شواهد میدانی و تحرکات منطقه‌ای حاکی از آن است که اتاق‌های فکر تل‌آویو و واشنگتن، مرحله تازه‌ای از تقابل با ایران را با تغییر تاکتیک از «فشار صرفاً هوایی» به سمت فعال‌سازی «گسل‌های امنیتی در مناطق پیرامونی» طراحی کرده‌اند. در این میان، مناطق کردستان و بلوچستان به عنوان محورهای اصلی این سناریو هدف‌گذاری شده‌اند.
۱. بازی خطرناک با کارت کردی؛ از سوریه تا نوار مرزی ایران
روابط و مواضع ماه‌های اخیر «یسرائیل کاتس» وزیر جنگ رژیم صهیونیستی و نزدیکی او به لابی‌های مسلح کردی، نشان‌دهنده یک استراتژی حساب‌شده است. کاتس که پیش‌تر بر تسلیح و به‌کارگیری نیروهای کردی در تحولات منطقه متمرکز بود، اکنون در پی جبران بن‌بست‌های منطقه‌ای این جریان‌هاست.
با خلع‌سلاح و تضعیف موقعیت شبه‌نظامیان (از جمله SDF در تحولات سوریه و انزوای PKK)، تل‌آویو به دنبال ایجاد یک «متاستاز امنیتی» و انتقال سرریز این تعارض به جغرافیای ایران است؛ ایده‌ای که در طراحی‌های مشترک ترامپ و نتانیاهو همواره به عنوان اهرم فشار بر تمامیت ارضی ایران مدنظر بوده است.
۲. تغییر رویکرد: از تکیه بر آسمان به فعال‌سازی بازوی زمینی
ارزیابی‌های امنیتی غرب و تل‌آویو نشان داد که حملات و تهدیدات هوایی به تنهایی قادر به ایجاد بی‌ثباتی اجتماعی و فعال‌سازی جریان اعتراضی در عمق کشور نیستند. بر همین اساس، استراتژی جدید بر ساخت یک «آلترناتیو زمینی» متمرکز شده است. هدف محوری این فاز:
قاچاق سازمان‌یافته و پرحجم سلاح‌های نیمه‌سنگین و جنگی به داخل کشور احیای هسته‌های تروریستی و تجزیه‌طلب در مرزهای غربی و جنوب‌شرقی ناامن‌سازی زندگی روزمره مردم بومی مناطق مرزی و بهره‌برداری رسانه‌ای از ناامنی‌ها ۳. تقسیم کار منطقه‌ای؛ آماد اسرائیل و دلارهای نفتی
این پروژه خطرناک بر پایه یک تقسیم کار طراحی شده است: تأمین لجستیک و فناوری امنیتی توسط اسرائیل و تأمین منابع مالی از طریق بازیگران منطقه‌ای. گمانه‌زنی‌ها درباره تحرکات دیپلماتیک و سفرهای اخیر مقامات تل‌آویو، از جمله رایزنی‌ها در حوزه خلیج فارس، معطوف به جلب سرمایه‌گذاری برای این سناریوی بی‌ثبات‌کننده تلقی می‌شود.
اگرچه در مقاطع پیشین (از جمله نبردهای اخیر)، متغیرهایی چون معادلات میدانی عراق و موازنه‌سازی‌های منطقه‌ای آنکارا مانع از همگرایی کامل جریان‌های مسلح کردی با نقشه صهیونیست‌ها شد، اما فشار لابی تل‌آویو برای بهره‌کشی ابزاری از این گروه‌ها شدت یافته است.
فرجام سناریو؛ هزینه سنگین بر دوش مردم مناطق مرزی
تجربه تاریخی گواه آن است که استفاده ابزاری از جریانات مسلح قومیتی در پازل قدرت‌های خارجی، حاصلی جز برهم خوردن امنیت پایدار، تخریب زیرساخت‌های اقتصادی و قربانی شدن شهروندان بی‌گناه در کردستان و بلوچستان نداشته است. هوشیاری نخبگان محلی، معتمدین قومی و رصد دقیق جریان‌های ترانزیت سلاح، اصلی‌ترین سد در برابر این قمار جدید تل‌آویو خواهد بود.
