«اربیل بدون آمریکا؛ حتی امنیت هم وارداتی است!»

به گزارش بی تاوان، بارزانی در گفت‌وگو با روزنامه «فایننشال تایمز» با اشاره به وضعیت امنیتی اقلیم اظهار داشت که اگر آمریکا و ائتلاف بین‌المللی، اقلیم را بدون سامانه‌های دفاعی مناسب تنها بگذارند، این وضعیت «شرم‌آور» خواهد بود. او همچنین هشدار داد که خروج نیروهای آمریکایی ممکن است تجربه سال ۲۰۱۱ را تکرار کند؛ زمانی که پس از خروج نیروهای آمریکایی، بی‌ثباتی امنیتی در عراق افزایش یافت و در سال‌های بعد، داعش توانست از شرایط موجود بهره‌برداری کند.

موضوع خروج آمریکا در شرایطی مطرح شده که طبق توافق بغداد و واشنگتن، مأموریت ائتلاف بین‌المللی در عراق قرار است تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ (۸ مهر ۱۴۰۵) پایان یابد. بر اساس گزارش‌ها، خروج نیروهای آمریکایی شامل سامانه‌های پدافندی مستقر در اربیل نیز خواهد بود؛ مسئله‌ای که نگرانی مقام‌های اقلیم را افزایش داده است.

بارزانی در اظهارات خود همچنین به حملات پهپادی و موشکی علیه اقلیم اشاره کرده و خواستار آن شده است که پیش از خروج نیروهای آمریکایی، تدابیر دفاعی جایگزین برای حفاظت از منطقه فراهم شود. دفتر نخست‌وزیری اقلیم نیز در توضیحاتی درباره مصاحبه وی تأکید کرده که نگرانی اصلی، خروج نیروهای آمریکایی بدون تأمین سامانه‌های دفاعی کافی است و اقلیم در سال جاری هدف حملات متعدد پهپادی و موشکی قرار گرفته است.

از منظر سیاسی و امنیتی، اظهارات مسرور بارزانی نشان می‌دهد که خروج آمریکا صرفاً یک موضوع نظامی برای اقلیم نیست، بلکه می‌تواند بر توازن امنیتی میان اربیل، بغداد و بازیگران مسلح منطقه‌ای نیز اثرگذار باشد. هم‌زمان، دولت عراق بر پایان مأموریت ائتلاف و حرکت به سمت اعمال حاکمیت کامل دولت بر سلاح و امنیت کشور تأکید دارد.

نکته قابل توجه آن است که نگرانی مطرح‌شده از سوی نخست‌وزیر اقلیم، یک بار دیگر مسئله اتکای ساختار امنیتی اقلیم به حمایت‌های خارجی را برجسته کرده است؛ به‌ویژه آنکه پس از کاهش حضور نظامی آمریکا، موضوع توانایی بغداد و اربیل برای تأمین امنیت، کنترل مرزها، مقابله با تهدیدات پهپادی و موشکی و جلوگیری از شکل‌گیری خلأ امنیتی، اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.

تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که هرگونه خلأ امنیتی در عراق می‌تواند فرصت تازه‌ای برای گروه‌های مسلح و جریان‌های افراطی ایجاد کند. اکنون با نزدیک شدن به پایان حضور نظامی آمریکا، پرسش اصلی این است که آیا بغداد و اربیل توان ایجاد یک ساختار امنیتی مستقل و مؤثر را دارند یا بار دیگر بخشی از امنیت منطقه به حضور قدرت‌های خارجی گره خواهد خورد.