بیتاوان: گزارشهای منتشرشده از منابع کردی حاکی از آن است که گروههای مسلح وابسته به پ.ک.ک در شنگال، پس از سالها حضور نظامی، اکنون تحت فشار برای تعیین تکلیف نیروها و تسلیحات خود قرار گرفتهاند و در حال مذاکره با ارتش عراق درباره سازوکار تسلیم سلاحهایشان هستند.
بر اساس این گزارشها، دستور آغاز این مذاکرات از قندیل صادر شده و هدف، تعیین چگونگی تحویل سلاح و سرنوشت نیروهای وابسته به پ.ک.ک در شنگال عنوان شده است.
پ.ک.ک و بنبست شنگال
پ.ک.ک طی سالهای گذشته با حفظ ساختارهای مسلح خود در شنگال، عملاً یکی از موانع اجرای کامل توافق شنگال میان بغداد و اقلیم کردستان بود؛ توافقی که قرار بود وضعیت امنیتی و اداری منطقه را سامان دهد.
اکنون اما همان جریانی که سالها بر ماندن در شنگال و حفظ نفوذ نظامی خود اصرار داشت، بر اساس گزارشهای منتشرشده در حال مذاکره با بغداد برای تحویل سلاح است.
این چرخش، بیش از هر چیز، نشاندهنده تغییر معادلاتی است که پ.ک.ک را از یک بازیگر مسلح مستقل در شنگال به گروهی تبدیل کرده که برای تعیین تکلیف نیرو و سلاح خود ناچار به مذاکره با دولت مرکزی عراق شده است.
قربانیان پنهان پروژه پ.ک.ک
در این میان، پرسش اصلی همچنان بیپاسخ است: سرنوشت کودکانی که طی سالهای گذشته جذب ساختارهای وابسته به پ.ک.ک شدند چه خواهد شد؟
جامعه ایزدی شنگال سالهاست با پیامدهای جنگ، آوارگی و رقابت گروههای مسلح دستوپنجه نرم میکند. اکنون با تغییر وضعیت پ.ک.ک، ضرورت روشن شدن سرنوشت نیروهای کمسنوسالی که به ساختارهای مسلح این گروه پیوستهاند، بیش از گذشته مطرح شده است.
پایان یک حضور یا تغییر زمین بازی؟
اگر خبر مذاکرات و تحویل سلاح تأیید شود، شنگال میتواند یکی از نخستین نشانههای عملی تغییر وضعیت پ.ک.ک پس از روند خلع سلاح باشد.
پ.ک.ک سالها حضور خود در شنگال را با ادعای «حفاظت از ایزدیها» توجیه کرد؛ اما اکنون، اگر سلاحهای این گروه به بغداد تحویل داده شود، این پرسش جدی مطرح خواهد شد که هزینه سالها حضور مسلحانه پ.ک.ک در شنگال برای مردم منطقه چه بود و مسئولیت پیامدهای آن بر عهده چه کسی است؟
آنچه امروز در شنگال در حال وقوع است، میتواند بیش از یک عقبنشینی تاکتیکی باشد؛ آزمونی برای سنجش میزان واقعی پایان ساختارهای مسلح پ.ک.ک در خارج از قندیل.
