«گروهکهای تجزیهطلب کردی: نمایندگان خودخوانده که هیچگاه بهطور دموکراتیک از سوی مردم کرد انتخاب نشدهاند!»
انجمن بی تاوان: گروهکهای تجزیهطلب کردی که همواره بر طبل جداییطلبی میکوبند و تحت عناوینی مانند “آزادیخواهی” و “حقوق کردها” فعالیت میکنند، خود را بهعنوان نمایندگان قانونی و مشروع مردم کرد معرفی میکنند. اما واقعیت این است که این ادعاها نه تنها فاقد پایههای مستند و قانونی است، بلکه بر اساس توهمات سیاسی و اهداف غیرمردمی شکل گرفتهاند.
اولاً، این گروهکها هیچگاه بهطور دموکراتیک از سوی مردم کرد انتخاب نشدهاند. در واقع، مردم کرد در هیچ انتخاباتی که گروهکها خود را نماینده آن معرفی کرده باشند، مشارکت نکردهاند. بسیاری از این گروهکها، مانند پژاک، پ.ک.ک و سایر گروههای مشابه، تنها با استفاده از خشونت و ترور بهدنبال تحمیل خواستههای خود بر مردم کرد هستند و نه با جلب حمایت عمومی.
ثانیاً، بسیاری از این گروهکها از حمایت تعداد محدودی از افراد در مناطق خاص برخوردارند، در حالیکه اکثریت جامعه کرد در ایران و سایر کشورهای همسایه به دنبال توسعه اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در چارچوب ملی خود هستند و هیچ تمایلی به پیروی از اهداف تجزیهطلبانه این گروهها ندارند. این گروهها بهجای ایجاد فضای گفتوگو و تفاهم، تنها به ترویج نفرت و خشونت میپردازند و در عمل نه تنها نماینده واقعی مردم کرد نیستند، بلکه بزرگترین تهدید برای امنیت و رفاه آنها به شمار میآیند.
ثالثاً، این گروهکها بهطور آشکار در تضاد با اصول اولیه دموکراسی و حقوق بشر عمل میکنند. ادعاهایشان مبنی بر آزادی و خودمختاری در حالی است که هیچگاه نمیتوانند بهطور عملی و واقعی خود را از دیکتاتوریهای داخلی خود خلاص کنند. از سرکوب اعضای مخالف در درون گروهها گرفته تا نقض آشکار حقوق افراد تحت حاکمیت خود، این گروهکها تنها بهدنبال ایجاد یک رژیم مشابه به آنچه که خودشان بهعنوان “آزادی” مینامند، هستند.
در نهایت، این گروهکها بهجای اینکه بهدنبال حل مسائل واقعی کردها و ایجاد شرایط بهتر برای آنها در چارچوب کشورهای خود باشند، بهدنبال تخریب و تضعیف هرگونه هویت ملی و دولتهای مرکزی هستند. با این حال، مردم کرد بهطور مداوم نشان دادهاند که نه تنها از این گروهکها حمایت نمیکنند، بلکه در مواجهه با تهدیدات آنها، بهدنبال ایجاد آیندهای پایدارتر و مترقیتر در چارچوب کشورهایی هستند که در آن زندگی میکنند.
ادعای این گروهکها برای نمایندگی کردها نه تنها یک فریب آشکار است، بلکه یک خطر جدی برای صلح و ثبات منطقهای و بینالمللی محسوب میشود. در صورتی که این گروهکها بهجای خشونت و تحمیل نظرات خود، در پی رسیدن به تفاهم و احترام به حقوق دیگران باشند، شاید بتوانند در آیندهای دورتر نمایندگان واقعی مردم کرد شوند. اما تا آن زمان، این ادعاها بیشتر شبیه به یک بازی سیاسی برای مشروعیتسازی اقدامات تروریستی و سرکوبگرانه خود است.
