بی تاوان: در ادبیات فرقه‌های تروریستی، همواره شکافی عمیق میان «شعارهای تبلیغاتی» و «اهداف میدانی» وجود داشته است. تازه‌ترین نمونه از این تناقض آشکار، در گفت‌وگوی «اهون چیاکو»، عضو مجلس فرقه تروریستی پژاک با رسانه نزدیک به پ.ک.ک (Ajansa Welat) نمایان شده است؛ اظهاراتی که بار دیگر ثابت می‌کند حیات و بقای گروه‌های مسلح فرقه‌ای، مستقیماً به ناامنی، جنگ و رنج شهروندان گره خورده است.
ژست استقلال‌طلبی و واقعیت مزدوری در میدان
چیاکو در بخشی از سخنان خود با ژستی فریبکارانه مدعی می‌شود که کُردها نباید در تقابل میان ایران، آمریکا و اسرائیل به ابزار دست قدرت‌های خارجی تبدیل شوند. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که ساختار مادر این فرقه (پ.ک.ک) در طول دهه‌های گذشته، همواره به عنوان نیروی نیابتی و کارت بازی سرویس‌های اطلاعاتی منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای عمل کرده است. تناقض بزرگ‌تر آنجاست که همین عضو ارشد پژاک، تنها چند سطر پایین‌تر، زمان آغاز احتمالی درگیری‌های نظامی خارجی در اواخر سال ۲۰۲۶ و ابتدای ۲۰۲۷ را تقویمِ عمل فرقه متبوعش قرار می‌دهد. چگونه می‌توان دم از عدم وابستگی به قدرت‌های خارجی زد، اما تمام استراتژی تشکیلاتی و نظامی خود را بر پایه حملات نظامی همان قدرت‌ها یا تحریم‌های اقتصادی آن‌ها بنا نهاد؟
تحریم و گرسنگی مردم؛ «فرصت» در قاموس تروریسم!
تکان‌دهنده‌ترین بخش اظهارات این سرکرده پژاک، نگاه او به مقوله تحریم‌های اقتصادی است. چیاکو با خرسندی پنهان، تشدید محاصره اقتصادی، اختلال در فروش نفت و شکل‌گیری یک «بحران عمیق اقتصادی» در داخل کشور را به عنوان یکی از دو سناریوی مطلوب در آغاز سال ۲۰۲۷ ترسیم می‌کند و صراحتاً آن را «فرصت» می‌نامد!
این نگاه، ماهیت واقعی و ضدبشری فرقه پژاک را عریان می‌سازد. برای تشکیلاتی که سال‌هاست با باج‌گیری، قاچاق و ناامن‌سازی مرزها، معیشت مرزنشینان کُرد را هدف قرار داده، تعمیق فقر و فشار اقتصادی بر سفره مردم نه یک دغدغه، بلکه سوخت لازم برای ماشین خشونت و یارگیری تشکیلاتی است. آن‌ها به وضوح اعتراف می‌کنند که رفاه، ثبات و آرامش جامعه، مرگِ پروژه‌های نظامی آن‌هاست.
مصادره به مطلوب جامعه کُرد تحت لوای «اتحاد احزاب»
عضو مجلس پژاک در ادامه تلاش می‌کند ائتلاف و نشست‌وهای اخیر میان گروهک‌های مسلح و ورشکسته را «خواست و ضرورت جامعه کُرد» معرفی کند. این یک مصادره به مطلوب تکراری است. جامعه فهیم کردها بارها نشان داده است که میان مطالبات مدنی خود با خشونت‌طلبی فرقه‌های مسلح تفاوت قائل است. فراخوان چیاکو برای «تقویت آمادگی‌های تشکیلاتی و نظامی» در آستانه سال ۲۰۲۷، پیامی روشن دارد: پژاک و متحدانش نه به دنبال حقوق مردم، بلکه در پی تبدیل کردن شهرها و روستاهای کردنشین به میدان نبرد و سپر انسانی برای ماجراجویی‌های مسلحانه جدید هستند.
سخنان اهوان چیاکو یک سند گویاست؛ سندی که نشان می‌دهد فرقه تروریستی پژاک در بن‌بست کامل استراتژیک قرار گرفته و تنها امیدش برای خروج از انزوا، وقوع جنگ خارجی یا فروپاشی معیشت مردم در سایه تحریم‌هاست. جریانی که «جنگ» و «فقر» را فرصت می‌داند، هیچ نسبتی با آزادی و منافع مردم ندارد و تنها یک غده سرطانی بر پیکره امنیت و آرامش جامعه است.
