سركردگان قنديلنشين پژاك بدنبال نشست كومله و دمكرات، واكنش تندي نشان دادهاند و بدين منظور كميتهايي براي مقابله با همپيماني اين دو حزب تشكيل دادهاند. گفتني است از همان بدو تاسيس پژاك تاكنون، كومله و دمكرات اين فرقه را غيرايراني و ضدكُردها معرفي كردهاند و معتقدند كه هيچ هويت مستقلي ندارد و تمام افكار، راهكارها و مايحتاج روزانه و نظامي آن توسط فرقهي مادر (پكك) تأمين ميشود؛ لذا پژاك هم هميشه از اين گروهها بعنوان سنتي، كمپنشين، خنثي و جيرهخوار نام برده است. پژاك معتقد است كه اين دو گروه درصددند اين فرقه را بعنوان زيرشاخهي نظامي خود در ايران به خدمت بگيرند و خود بر كرسي سياست بنشينند. به همين خاطر هم كميتهايي تشكيل دادهاند تا با شدت هرچهتمامتر با اين گروهها مخالفت و در صورت لزوم هم وارد جنگ مسلحانه با آنها بشود. اين درحاليست كه اين گروهها سالهاست ساكن دشتهاي شهركوي و روستاي زَرگويز سليمانيه در اقليم كردستان شدهاند و ديگر قادر به مبارزهي مسلحانه نيستند، اما پژاك اكنون با آشفتگي تمام، بدنبال راهي است كه اجازه ندهد اين دو گروه گامي به جلو بردارند. دشمني پژاك با سایر احزاب كُردي، پيشينهايي تاريخي دارد كه از همان تراوشات فكري عبدالله اوجالان (سركردهي زنداني اين فرقه در زندان امرالي تركيه) نشأت ميگيرد. اوجالان از همان شروع فعاليت خود و بدنبال تاسيس پكك در سال 1978، به شدت با ديگر گروه و احزاب كُردي وارد ميدان مبارزه شد و با برخي از آنها نيز به شيوهي نظامي و مسلحانه جنگيد. پژاك هم نتيجهي آن نطفه است، لذا هميشه خود را در كانون معادلهي كُردها در منطقه قرار داده و تمامي گروه و احزاب ديگر را خائن و جيرهخوار ميداند. شايد ترس پژاك از عملكرد اخير كومله و دمكرات هم زياد بي مورد نباشد؛ چون اين گروهها از هر امكاني استفاده ميكنند تا ضربهي نهايي را بر پيكر پژاك وارد آورند و بارديگر به كرسيهاي خود در كوي و زَرگويز استحكام بخشند. حال پژاك هم بدنبال يافتن راهكاري براي مقابله با اين همپيماني كومله و دمكرات برعليه خود است
