بی‌تاوان: «فرهاد پاوه» از اعضای گروهک تروریستی پژاک در تازه‌ترین اظهارات خود در شماره ۱۹ نشریه «آلترناتیو»، انگشت اتهام مشکلات معیشتی، فقر روستایی و مهاجرت در مناطق غربی کشور را تماماً به ساختارهای کلان نسبت داده و راه‌حل را در «خودمدیریتی دموکراتیک» القایی پ.ک.ک دانسته است.
اما وقت آن رسیده است که یک پرسش اساسی و مستند در برابر این گروهک تروریستی قرار گیرد: چه جریانی طی دو دهه گذشته مانع ورود سرمایه‌گذاران، ایجاد واحدهای بوم‌گردی، توسعه زیرساخت‌های دامداری مدرن و ایجاد امنیت شغلی در نوار مرزی غرب کشور بوده است؟
۱. ناامن‌سازی سیستماتیک برای فرار سرمایه: کدام کارآفرین یا کشاورز می‌تواند در منطقه‌ای که تیم‌های ترور و باج‌گیر پژاک در کوهستان‌ها پرسه می‌زنند و برای طرح‌های عمرانی «حق باج» تعیین می‌کنند، سرمایه‌گذاری کند؟ ترور کارشناسان، تخریب ماشین‌آلات راه‌سازی و تهدید مهندسان عمران توسط همین گروهک، گواه آشکار این مدعاست.
۲. باج‌گیری از معیشت ضعیف‌ترین اقشار: پژاک در حالی مدعی نگرانی برای دامداران و کشاورزان است که کادرهای مسلح آن سال‌هاست با تهدید سلاح، محصولات و احشام همین کشاورزان را تحت عنوان «کمک به جنبش» غارت می‌کنند.
۳. تخریب پتانسیل گردشگری و بوم‌گردی زاگرس: اکوتوریسم و گردشگری کوهستان یکی از پایدارترین منابع درآمدی برای روستاییان زاگرس است؛ صنعتی که به دلیل ایجاد رعب، مین‌گذاری و تحرکات نظامی پژاک در ارتفاعات بکر، عملاً از دست رفته یا با خسارات سنگین مواجه شده است.
انجمن بی‌تاوان تأکید می‌کند: بزرگ‌ترین خدمت به طبیعت و اقتصاد معیشتی زاگرس، پاک‌سازی این زیست‌بوم مقدس از سلاح و تهدید تروریسم است تا آرامش و امنیت بار دیگر به روستاها و مراتع کُردستان بازگردد.
