بی‌تاوان: «فرهاد پاوه» در بخش پایانی مصاحبه با نشریه آلترناتیو، مکرراً ادعا می‌کند که راه نجات کردستان «خودمدیریتی جامعه» و «فعالیت مستقل تشکل‌های مدنی و محیط‌زیستی» است. این اظهارات در حالی بیان می‌شود که ماهیت سازمانی پ.ک.ک و شاخه ایرانی آن یعنی پژاک، تاریک‌ترین نمونه از تک‌صدایی و تمامیت‌خواهی مطلق است:
حذف فیزیکی و ترور فعالان مستقل: تاریخ مناطق کردنشین پر از موارد تهدید، بایکوت و حتی برخورد قهرآمیز پژاک با آن دسته از معتمدان، متنفذین و فعالان مدنی مستقلی است که حاضر به تمکین از دستورات حزبی این فرقه نشدند. در دکترین آپوئیستی، هیچ «جامعه مدنی مستقلی» به رسمیت شناخته نمی‌شود؛ هر گروهی که تأسیس شود یا باید مستقیماً پیاده‌نظام فرقه باشد، یا به عنوان «خائن» هدف بایکوت و ترور شخصیت قرار گیرد.
زنده‌به‌گور کردن فردیت در پادگان‌ها: در تشکیلاتی که اعضای آن حتی حق انتخاب پوشش، نوع ارتباط با جهان بیرون، داشتن گوشی تلفن همراه یا ازدواج را ندارند، سخن گفتن از «مشارکت دموکراتیک و خودمدیریتی آزاد»، یک فریب آشکار لغوی است. اعضای فرقه در مقرهای بسته، ربات‌هایی فرمان‌بردارند که فردیت آن‌ها ذوب شده است.
تلاش برای تسخیر سازمان‌های مردم‌نهاد: پژاک سال‌هاست در تلاش است تا با ارسال عناصر نفوذی به درون انجمن‌های حامی محیط‌زیست و امدادرسان‌های داوطلب، این نهادهای مردمی و بی‌طرف را به بیراهه کشانده و هویت مدنی آن‌ها را فدای منافع امنیتی خود کند.
انجمن بی‌تاوان به جوانان پرشور و فعالان دغدغه‌مند کردستان هشدار می‌دهد که دام «مشارکت مدنی» پهن‌شده توسط پژاک، سرانجامی جز استثمار انرژی پاک نسل جوان در تاریک‌خانه‌های خشونت ندارد.
