از مصادره حقوق کارگران کرد در اروپا تا سهم‌خواهی از قاچاقچیان هروئین؛ ماشین جنگی پ‌ک‌ک چگونه تأمین مالی می‌شد؟
بی‌تاوان _ اداره کردن هزاران نیروی مسلح، خرید تسلیحات، اداره شبکه‌های تلویزیونی و تامین زندگی رهبران پ‌ک‌ک در خارج از کشور، نیازمند دهها میلیون دلار پول نقد در سال بود. این پول‌های کلان از کجا تأمین می‌شد؟ کتاب «خون و عقیده» بر پایه اعترافات مسئولان مالی و فرماندهان سابق پ‌ک‌ک در اروپا و ترکیه، سه منبع اصلی درآمد این سازمان را فاش می‌کند: اخاذی از کارگران و کسبه کرد، باج‌گیری از پیمانکاران عمرانی، و دریافت پول از قاچاقچیان مواد مخدر (هروئین)!
۱. اخاذی سازمان‌یافته از کارگران کرد در اروپا («حقوق ماه سیزدهم مال ماست!»):
در اروپا (به‌ویژه آلمان که نیمی از مهاجران کرد در آن زندگی می‌کردند)، پ‌ک‌ک سیستمی برای دریافت «مالیات اجباری» از کارگران و پناهجویان ایجاد کرده بود. در آلمان، کارگران در پایان سال یک پایه حقوق اضافه (معروف به حقوق ماه سیزدهم) دریافت می‌کردند.
یکی از مسئولان سابق پ‌ک‌ک در اروپا به صراحت می‌گوید:
«ما به کارگران می‌گفتیم: شما ۱۲ ماه برای خودتان کار می‌کنید، حقوق ماه سیزدهم را باید به ما بدهید! اگر کسی با زبان خوش پول نمی‌داد، سراغ روش دیگر می‌رفتیم؛ گاهی پول با زور و تهدید (Coercion) گرفته می‌شد!»
پلیس کشورهای اروپایی بارها پرونده‌هایی در زمینه اخاذی، قاچاق مواد مخدر و قتل مخالفان علیه کادرهای پ‌ک‌ک گشود، اما به محض اینکه سازمان‌های پوششی پ‌ک‌ک در آلمان و فرانسه (در سال ۱۹۹۳ پس از حملات خشونت‌بار در شهرهای اروپایی که منجر به کشته شدن یک نفر شد) ممنوع شدند، آن‌ها صرفاً تابلوی دفاتر و نام نشریات خود را عوض کردند و به باج‌گیری ادامه دادند!
۲. باج‌گیری در داخل؛ «پول بدهید تا ماشین‌آلاتتان را منفجر نکنیم!»:
در مناطق کردنشین ترکیه، پ‌ک‌ک از کسبه، مغازه‌داران فقیر و شرکت‌های خدماتی باج می‌گرفت. «آیهان چیفتچی» (با نام سازمانی کوچوک زکی، فرمانده استان ارزروم) می‌گوید که تنها از استان دیاربکر (آمد) سالانه حدود یک میلیون دلار پول تحت عنوان «مالیات» جمع‌آوری می‌شد.
بخش عمده این پول از شرکت‌هایی گرفته می‌شد که مشغول لوله‌کشی آب، برق‌رسانی و جاده‌سازی برای روستاها بودند؛ اگر باج نمی‌دادند، نیروهای پ‌ک‌ک به کارگاه‌ها حمله کرده، کارگران را می‌ربودند و ماشین‌آلات را منفجر می‌کردند! حتی از دامداران و قاچاقچیان محلی در مرز ایران و عراق نیز ۳ درصد از کل گله گوسفندانشان به عنوان باج مصادره می‌شد!
۳. پیوند مالی با باندهای قاچاق هروئین:
در صفحه ۱۹۱ و ۲۳۹ کتاب، حقیقت تلخ دیگری فاش می‌شود: ارتباط مالی پ‌ک‌ک با مافیای قاچاق هروئین که از مرز ایران و ترکیه مواد مخدر را به اروپا ترانزیت می‌کردند.
بر اساس شهادت مقامات سابق و کادرهای حزبی، قاچاقچیان مواد مخدر مبالغ هنگفتی را به پ‌ک‌ک می‌پرداختند و در اروپا نیز برخی از هواداران پ‌ک‌ک با استفاده از شبکه ارتباطی حزب، مستقیماً در تجارت مواد مخدر دست داشتند و بخشی از سود را به صندوق پ‌ک‌ک واریز می‌کردند.
یکی از فعالان نزدیک به پ‌ک‌ک اعتراف می‌کند: «وقتی کادرهای پ‌ک‌ک به پول بیشتری نیاز داشتند، بدون هیچ تردید اخلاقی سراغ قاچاقچیان مواد مخدر می‌رفتند… مثلاً یک قاچاقچی معروف هروئین، آگهی تبلیغاتی به روزنامه پ‌ک‌ک می‌داد و در ازای آن پول هنگفتی به حزب می‌پرداخت! حزب کاملاً می‌دانست که منشأ این پول‌ها از قاچاق مواد مخدر است، اما اصلاً برایش مهم نبود!»
نتیجه‌گیری:
سازمانی که ادعای «رهایی زحمتکشان» را داشت، در عمل دسترنج کارگران مهاجر کرد در اروپا را با تهدید مصادره می‌کرد، مانع آب‌رسانی و برق‌رسانی به روستاهای محروم می‌شد و هزینه‌های نشریات و جنگ خود را با پول کثیف قاچاقچیان هروئین تأمین می‌نمود!
