انجمن بی تاوان: گروهک تروریستی پژاک در شماره نوزدهم نشریه تشکیلاتی خود موسوم به «آلترناتیو» (آبان ۱۴۰۵)، با اختصاص پرونده‌ای مفصل و مصاحبه با یکی از عناصر کادر رهبری خود با نام «فرهاد پاوه»، در تلاشی مذبوحانه کوشیده است تا چهره‌ای سبز، مدافع محیط‌زیست و دلسوز بلوط‌های زاگرس از خود به نمایش بگذارد. استفاده مکرر از واژگان شیک دانشگاهی نظیر «مدرنیته دموکراتیک»، «اکولوژی اجتماعی»، «ورشکستگی آبی» و «بحران خاک»، تلاشی ناشیانه برای بازاریابی ایدئولوژی فرسوده آپوئیسم در بسته‌بندی جدید است.
اما حافظه تاریخی مردم غیور کُرد و ساکنان رنج‌دیده غرب کشور، بسیار بیدارتر از آن است که با اوراق یک نشریه تبلیغاتی دچار فراموشی شود. حقیقت آن است که نخستین تبرزننده به ریشه امنیت و طبیعت کردستان، همین گروه‌های مسلح بوده‌اند:
۱. تخریب زیست‌بوم با سنگرسازی و تونل‌های نظامی: سال‌هاست که کوهستان‌های سرسبز منطقه، قربانی حفر مقرها، ایجاد زاغه‌های مهمات، جاده‌کشی‌های غیرقانونی قاچاق و پایگاه‌های نظامی مخفی این گروهک در دل صخره‌ها و جنگل‌ها شده است. انفجارها و مین‌گذاری‌های کالبدی پژاک در ارتفاعات مرزی، زیست‌بوم جانوری و گیاهی زاگرس را به مهلکه‌ای مرگبار بدل ساخته است.
۲. آتش‌افروزی و باج‌گیری زیر نام «جامعه محلی»: کادر پژاک در نشریه خود اشک تمساح برای «جوامع محلی و دامداران» می‌ریزد؛ حال آنکه تروریست‌های مسلح همین فرقه سال‌ها با اخاذی‌های مسلحانه (موسوم به باج و گمرک)، غارت گله‌های دامداران، سوزاندن مزارع و مراتع مخالفان و ایجاد ناامنی، مانع اصلی توسعه روستایی و حفاظت از محیط‌زیست در مناطق مرزی بوده‌اند.
۳. مصادره خون جان‌باختگان مهار آتش‌سوزی: پژاک با وقاحت تمام سعی دارد جان‌فشانی جوانان و نیروهای مردمی و داوطلبی را که در مهار آتش‌سوزی مراتع زاگرس جان باختند، به نفع گفتمان ضدامنیتی خود مصادره کند. حال آنکه بسیاری از این آتش‌سوزی‌ها ناشی از تردد کاروان‌های نظامی و درگیری‌های کور این گروهک با مردم و مرزبانان بوده است.
انجمن مردمی بی‌تاوان ضمن افشای این خط تبلیغاتی فریبکارانه، به طراحان اتاق جنگ روانی پژاک یادآور می‌شود: نمی‌توان سال‌ها امنیت انسانی و زیستی جوانان کرد را در پای منافع نامشروع تروریسم ذبح کرد و اکنون با کت‌وشلوار «فعال محیط‌زیست» برای نابودی درختان زاگرس مرثیه‌سرایی نمود!
