به این عکس خوب نگاه کنید!
یک جفت کفش خاکی، شلوار و جلیقه‌ای که به تنش زار می‌زند و اسلحه‌ای که از شانه تا نزدیکی پاهایش کشیده شده است؛ قامتی که ارتفاع کلاشنیکف تقریباً با نیمی از بلندی تن نحیف او برابری می‌کند. چهره هنوز معصومیت دوران مدرسه را دارد، اما به جای کیف و قلم، باروتی بر دوش او گذاشته‌اند که وزنش از توان این جثه فراتر است.
این دختر، زهرا زراعتی است؛ متولد ماکو، دختری از دیار آذربایجان غربی.
روز گذشته فرقه پ.ک.ک بعد از بیش از ۱۰ سال سکوت و مخفی‌کاری، اعلام کرد که زهرا سال ۲۰۱۲ (شهریور ۱۳۹۱) در کوهستان کشته شده است. اما مهم‌تر از اعتراف دیرهنگام به مرگ او، تماشای این عکس و پاسخ به چند پرسش بنیادین است که وجدان هر انسانی را به درد می‌آورد:
۱. این دختر ایرانی در جنگ ترکیه چه می‌کرد؟
پ.ک.ک فرقه‌ای است که دهه‌هاست در ترکیه با دولت آن کشور می‌جنگد. نزاعی برای قدرت، سیاست‌های منطقه‌ای و منافع سرکردگان قندیل در آن سوی مرزها. چرا باید یک دختر کم‌سن‌وسال و نوجوان ایرانی اهل ماکو، هزاران کیلومتر از خانه و کاشانه خود دور شود تا در خاکی بیگانه و برای جنگی که هیچ ربطی به مردم، منافع و مرزهای ایران ندارد، تکه‌تکه شود؟
۲. سلاحی هم‌قد کودک؛ افتخار یا جنایت جنگی؟
وقتی به تصویر نگاه می‌کنید، هیچ نشانه‌ای از یک چریک آموزش‌دیده نمی‌بینید؛ تنها چیزی که فریاد می‌زند «کودک‌سربازی» و سوءاستفاده آشکار از ناآگاهی یک نوجوان است. سازمانی که مدعی «رهایی زن» و «جامعه نوین» است، تفنگ را به دست دختربچه‌ای داده که استخوان‌بندی‌اش هنوز شکل نگرفته است.
۳. تاوان سنگین فریب:
سرکردگان پ.ک.ک در بیانیه خود از «شجاعت» و «پیشاهنگی» او نوشته‌اند! اما شجاعت در چه چیزی؟ در اینکه او را دو سال پس از خروج از خانه، به خط مقدم درگیری‌های ترکیه فرستادید تا کشته شود و بعد ۱۰ سال نامش را هم از مادرش پنهان کنید؟
تصویر زهرا زراعتی سندی زنده و انکارناپذیر از برده‌داری نوین فرقه‌هاست؛ داستانی تکراری از ربایش رویاها و خاکسپاری جوانی دختران کرد ایرانی در بیابان‌ها و صخره‌های قندیل، تنها برای بقای ماشین جنگیِ کسانی که فرزندان خودشان فرسنگ‌ها دورتر در رفاه زندگی می‌کنند.
