سلاحهایی که ریشه را نشانه رفتهاند؛ وقتی «تجزیهطلبی» تصویر تاریخ و فرهنگ کُردی را گروگان میگیرد
انجمن بی تاوان: تاریخ و فرهنگ کُردی همواره با مفاهیمی چون اصالت، وفاداری و پیوند عمیق با خاک گره خورده است؛ اما در دهههای اخیر، ظهور و استمرار فعالیت گروهکهای تروریستی و تجزیهطلب، غباری از باروت و خشونت بر این چهره درخشان نشانده است. پرسش اساسی اینجاست: چه کسی باید پاسخگوی تصویری باشد که این گروهها از کردها به دنیا مخابره کردهاند؟
۱. گروگانگیری هویت برای بقای تشکیلاتی
این جریانها با استفاده ابزاری از شعارهای قومی، سعی دارند خود را نماینده یک ملت معرفی کنند؛ در حالی که عملکرد آنها چیزی جز «هویتکشی» نبوده است. وقتی زبانِ گفتوگو جای خود را به غرش اسلحه و ترور میدهد، اولین چیزی که ذبح میشود، امنیت و اعتبار همان مردمی است که ادعای دفاع از آنها را دارند. دنیای امروز، ملتها را با هنر، اقتصاد و توسعه میشناسد، اما این گروهها با اصرار بر جنگطلبی، سعی دارند نام «کرد» را در ذهن افکار عمومی با «ناامنی» مترادف کنند.
۲. خیانت به توسعه و آرامش منطقه
مناطق کردنشین، بیش از هر چیز تشنه سرمایهگذاری، شکوفایی اقتصادی و آرامش هستند. فعالیت این گروهکها بزرگترین مانع در مسیر توسعه این مناطق است. فراری دادن سرمایهگذار، ایجاد فضای رعب و وحشت و کشاندن درگیری به بطن زندگی مردم، بزرگترین توهین به کرامت انسانی کسانی است که میخواهند در سایه صلح زندگی کنند. آنها نه تنها پاسخگوی خونهای ریخته شده، بلکه پاسخگوی فرصتهای سوخته و فقر تحمیلی بر منطقه نیز هستند.
۳. فریب نسل جوان و فروپاشی خانوادهها
توهین بزرگتر، سوءاستفاده از احساسات پاک جوانان و نوجوانانی است که به جای نشستن پشت میز دانشگاه یا حضور در بازارهای کار، به اردوگاههای نظامی کشانده میشوند. فریب کودکان و استفاده از آنها در نزاعهای مسلحانه، لکه ننگی است که هیچ شعار پرزرق و برقی نمیتواند آن را پاک کند. این گروهها باید پاسخ بدهند که با چه حقی آینده یک نسل را فدای آمال و آرزوهای شکستخورده و تجزیهطلبانه خود میکنند؟
۴. لزوم مرزبندی قاطع
زمان آن فرارسیده است که جامعه نخبگان، فعالان مدنی و عموم مردم، مرز خود را با خشونتطلبی این جریانها بیش از پیش مشخص کنند. جهان باید بداند که حساب فرهنگ غنی و صلحجویانه کردی از حساب گروههایی که منطقی جز اسلحه ندارند، جداست. این گروهها نه تنها قهرمان نیستند، بلکه بزرگترین ستمگران در حقِ تصویر و اعتبار جهانیِ کردها بهشمار میروند.
فرجام سخن:
تروریسم و تجزیهطلبی، بنبستی است که هزینهاش را مردم عادی با اعتبار و امنیت خود میپردازند. این جریانها باید در پیشگاه پیشگاه تاریخ پاسخگو باشند که چرا به جای ساختن پل، دیوار کشیدند و به جای معرفی فرهنگ کُردی به عنوان نماد همزیستی، آن را در حصارِ خشونت و انزوا محبوس کردند.
