یکی از شگردهای مستمر رسانه‌های وابسته به گروه‌های مسلح و تجزیه‌طلب، تلاش برای تطهیر فضای پادگانی و اردوگاه‌های کوهستانی خود و نمایش چهره‌ای آرمانی از مبارزه شبه‌نظامی است. در شماره ۵۶ نشریه «زنان شرق» (متعلق به تشکیلات کژار و شاخه زنانه پژاک)، گردانندگان با انتشار مقالات و یادبودهای گوناگون تلاش می‌کنند تا زندگی در اردوگاه‌های مسلحانه را به عنوان «مدرسه رهایی» و مسیر رشد معرفی کنند.
حقیقت تلخ پشت این پروپاگاندا، پنهان‌سازی واقعیتِ خشن، پادگانی و فرقه-محوری است که در آن اعضا به‌ویژه جوانان و نوجوانان، از ساده‌ترین حقوق انسانی، ارتباط با خانواده و زندگی طبیعی محروم می‌شوند. تشیکلاتی که با فریب جوانان آن‌ها را به کام مرگ و درگیری‌های بی‌فرجام می‌کشد، با استفاده از ابزار احساسات و اسطوره‌سازی‌های دروغین، تلاش می‌کند روی تلفات انسانی و تباهی نسل جوان سرپوش بگذارد. آگاهی عمومی از این تناقضات، رسواترین سند بر ضدبشری بودن ماهیت جریانات شبه‌نظامی است.
