توهم «جنگ جهانی سوم» در غارهای قندیل؛ پژاک چگونه تجزیه ایران را به سفارش بیگانگان تئوریزه می‌کند؟
در بیست‌ویکمین شماره از گاهنامه «آلترناتیو»، دستپاچگی سرکردگان پژاک در مواجهه با تحولات جدید غرب آسیا آشکارا هویداست. مصاحبه با یکی از عناصر به‌اصطلاح تئوریک این جریان نشان می‌دهد که اتاق فکر پژاک، بحران‌های منطقه‌ای را به‌عنوان «فرصتی تاریخی» برای پیشبرد سناریوی تجزیه و سلب حاکمیت ملی ایران ارزیابی کرده است.
پژاک در پوشش اصطلاحاتی مانند «انتگراسیون دموکراتیک»، مدعی است تمامیت ارضی سنتی باید جای خود را به نظمی متکثر بدهد؛ نظمی که در آن مرزها بی‌اثر شده و اختیارات حاکمیتی و امنیتی به کانتون‌های قومیتی محول گردد. اما سوالی که پیش روی افکار عمومی و خانواده‌های آسیب‌دیده از تروریسم قرار دارد این است:
آیا گروهکی که جز زبان اسلحه، اخاذی از بازاریان مرزی و گروگان‌گیری فرزندان کردستان رسم دیگری نشناخته، می‌تواند منادی دموکراسی و حقوق مدنی باشد؟
مدلی که پژاک از شمال سوریه و ترکیه تبلیغ می‌کند، به غیر از بی‌ثباتی، آوارگی صدها هزار تن و تسلط نظامیان بیگانه بر مقدرات منطقه چه ارمغانی داشته است؟
رویکرد «انجمن بی‌تاوان» همواره بر افشای این نفاق سیستماتیک متمرکز است: جریان‌های تمامیت‌خواهی که کودکان کُرد را از نیمکت مدرسه به میادین مین می‌کشانند، نه‌تنها نسبتی با حقوق ملت و جامعه مدنی ندارند، بلکه بزرگ‌ترین تهدید علیه توسعه، امنیت و آرامش پایدار مناطق کُردنشین ایران هستند.
