وقاحت هم اندازه‌ای دارد؛ اما سران پ‌ک‌ک و پژاک که سال‌هاست رکورددار بی‌شرمی، آدم‌ربایی و تجارت با خون جوانان کُرد هستند، ظاهراً این واژه را هم بازتعریف کرده‌اند. این فرقه تروریستی که ماهیتش با ترور، باج‌گیری، ناامن‌سازی مناطق مرزی و کشتار انسان‌های بی‌گناه گره خورده، این روزها در چرخشی خنده‌دار و تهوع‌آور، کلاه حقوق بشری به سر گذاشته و برای نهادهای بین‌المللی مرثیه‌سرایی می‌کند! ادعای مضحک آن‌ها چیست؟ اینکه چند تن از عناصر مسلح و خرابکارشان توسط نهادهای امنیتی ایران «ناپدیدسازی قهری» شده‌اند!
عجبا! گرگ‌هایی که عمری است گوسفندان را می‌درند، حالا نگران حقوق گله شده‌اند؟
کسانی امروز دم از «ناپدیدسازی قهری» و کنوانسیون‌های بین‌المللی می‌زنند که خود بزرگ‌ترین و مخوف‌ترین ماشین ناپدیدسازی انسان در منطقه هستند. اجازه دهید حافظه تاریخی این وطن‌فروشان را ورق بزنیم:
* ناپدیدسازی یعنی چه؟ ناپدیدسازی یعنی ربودن دختران و پسران ۱۲ و ۱۳ ساله از روستاهای مریوان، سردشت، ارومیه، سنندج و ماکو؛ محروم کردن آن‌ها از ابتدایی‌ترین حق بشری یعنی آغوش مادر و محبت پدر.
* ناپدیدسازی یعنی سال‌ها بی‌خبری؛ یعنی مادری که چشمش به در سفید شد و پدری که کمرش زیر بار داغ فراق شکست، در حالی که فرزند معصومش در سیاه‌چال‌های قندیل شست‌وشوی مغزی می‌شد و حق یک تماس تلفنی ساده را نداشت.
* ناپدیدسازی یعنی قاچاق جنازه؛ یعنی فرستادن بچه‌های مردم به عنوان گوشت دم توپ در جنگ‌های نیابتی شنگال و شمال سوریه و ترکیه، و بعد از سال‌ها، انتشار یک عکس بی‌کیفیت با تیتر فریبنده «شهید»! حتی شجاعت و انسانیت آن را ندارند که یک مشت خاک یا تکه‌ای استخوان از آن فرزند را به مادرش تحویل دهند تا سنگ مزاری برای مویه کردن داشته باشد.
چطور دست‌های آلوده به خون صدها کودک و جوان کُرد، قلم به دست گرفته و به سازمان ملل نامه می‌نویسند؟ آیا از نگاه سران مقطوع‌النسل و خون‌خوار پ‌ک‌ک، حقوق بشر فقط شامل حال تروریست‌های مسلحی است که برای خرابکاری و ناامنی اجیر شده‌اند، اما شامل حال صدها خانواده داغدار کُرد نمی‌شود؟
عناصر شما که به عنوان مزدور مسلح وارد حریم امنیتی یک کشور شده‌اند، اگر گرفتار عدالت شوند باید پاسخگوی سلاح در دست و جنایاتشان باشند؛ این اجرای قانون و دفاع از امنیت ملی است، نه ناپدیدسازی قهری. ناپدیدسازی واقعی، آن جنایت سیستماتیکی است که شما بیش از دو دهه است در کوهستان‌های تاریک قندیل علیه نسل جوان کُرد مرتکب می‌شوید.
طشت رسوایی پژاک سال‌هاست از بام افتاده است. گریه‌ها و اشک‌های مادران داغدار در پشت مقرهای پ‌ک‌ک و پژاک سندی زنده و انکارناپذیر است. فرقه تروریستی قندیل با این خیمه‌شب‌بازی‌های مضحک و نامه‌نگاری‌های تبلیغاتی نمی‌تواند پرونده سیاه کودک‌ربایی، تجارت اعضای بدن و بردگی نوین خود را سفید کند. حساب شما نه فقط با قانون و امنیت این کشور، بلکه در پیشگاه وجدان تاریخی ملت کرد و دادخواهی صدها مادری که فرزندانشان را بلعیدید، هرگز بسته نخواهد شد.
