تاریخسازی پوشالی قندیل برای فرار از واقعیت؛ چرا پژاک به نبش قبر مهرههای سوخته روی آورده است؟
انجمن بیتاوان: گروهک تروریستی پژاک (فرقه اقماری پکک) در روزهای گذشته با صدور بیانیهای رسمی، بار دیگر به بهانه سالگرد هلاکت یکی از کادرهای باسابقه و فرامرزنشین خود به نام «محمدعلی آلگونرخان» (معروف به دلخواز بینگول)، تلاش کرد تا ویترینی حماسی از یک ساختار در حال فروپاشی ارائه دهد.
اما نگاهی دقیق به زمانبندی و فحوای این بیانیه، پرده از بحران عمیق تشکیلاتی، ریزش شدید نیرو و انسداد استراتژیک این فرقه تروریستی در مرزهای غربی ایران برمیدارد.
بحران هویت و دستهای خالی در قندیل
صدور این دست بیانیهها برای عناصری که سالها پیش به سزای اعمال خود رسیدهاند، نشاندهنده یک واقعیت کتمانناپذیر است: دست فرقه در کادرسازی و جذب نیرو به شدت خالی است.
پژاک که روزگاری با شعارهای فریبنده و با سوءاستفاده از احساسات جوانان مرزنشین، آنها را به کام مرگ میکشید، امروز به نقطهای از انزوا و نفرت عمومی رسیده است که برای سرپا نگه داشتن روحیه عناصر رو به زوال خود در کوهستان، ناچار به «نبش قبر مکرر تاریخ» و قهرمانسازی از مهرههای سوخته و غیرایرانی شده است.
سناریوی تکراری فریب؛ از ادعای دموکراسی تا واقعیت ترور
سران فرقه در بیانیه خود تلاش کردهاند از این تروریست سابقه_دار، چهرهای منجی و مبارز بسازند. اما کارنامه واقعی این افراد در مناطق کردی چیزی جز موارد زیر نبوده است:
اخاذی و باجگیری از روستاییان و دامداران بیدفاع مرزی تحت عنوان مالیات اجباری.
ناامن کردن فضای اقتصادی مناطقی که بیش از هر چیز به توسعه و آرامش نیاز دارند.
ربایش و فریب نوجوانان و کودکان برای پر کردن خلاءهای انسانی پکک در جنگهای نیابتی.
چرا این خبر در مقطع فعلی اهمیت دارد؟
این تحرک رسانهای پژاک درست در زمانی صورت میگیرد که این گروهک در ماههای گذشته، ضربات سنگین و مهلکی را از سوی نیروهای امنیتی و مرزبانی ایران دریافت کرده و چندین تن از فرماندهان ارشد میدانی خود را در محورهای مواصلاتی غربی از دست داده است. از سوی دیگر، موج افشاگریهای خانوادههای اعضای ربودهشده و فشار افکار عمومی، مشروعیت نداشته این فرقه را حتی در میان حامیان سابقش در اروپا به چالش کشیده است. بنابراین، پناه بردن به بیانیههای نوستالژیک و تجلیل از کادرهای قدیمی، چیزی جز یک «مسکن موقت تشکیلاتی» برای سرپوش گذاشتن بر ریزش نیرو، فرار اعضا و شکستهای پیدرپی میدانی نیست.
صدای رسای قربانیان خاموش نخواهد شد
انجمن بیتاوان به عنوان نهادی برخاسته از دل خانوادههای آسیبدیده از تروریسم فرقه، اعلام میدارد که هیچ بیانیه، شو رسانهای و واژهسازی حماسی از سوی قندیلنشینان نمیتواند تاریکی کارنامه پژاک را پنهان کند. حقیقت زندگی جوانانی که با وعدههای دروغین پناهندگی یا کار، ربوده شدند و در کوهستانها جان باختند، بزرگترین رسواکننده این قابهای تزیینی و بیانیههای فرمایشی است.
سران پژاک باید بدانند که امروز افکار عمومی جامعه کوردی، هوشیارتر از آن است که فریب این سناریوهای تکراری و سوخته را بخورد.
