از دادگاههای تفتیش عقاید تا هتک حرمت زنان؛ نگاهی به مناسبات ضدبشری در اردوگاههای گروهک تروریستی پ.ک.ک و پژاک

گروهک تروریستی پ.ک.ک و شاخه اقماری آن یعنی پژاک، همواره با ادعاهای پرطمطراق درباره «آزادی زنان» و «دموکراسی»، تلاش میکنند چهرهای فریبنده از خود به افکار عمومی ارائه دهند. اما گزارشهای مستند و اعترافات اعضای فراری از اردوگاههای این گروهک، پرده از یک ساختار فرقهای مخوف برمیدارد که در آن ابتداییترین اصول اخلاقی و کرامت انسانی به مسلخ برده میشود.
بر اساس شهادت اعضای سابق که پس از سالها تحمل فضای خفقان موفق به فرار از چنگال این گروهک شدهاند، نخستین گام پس از جذب افراد، اجرای برنامههای فشرده شستوشوی مغزی برای تقدسبخشی به شخص «عبدالله اوجلان» و سلب کامل قدرت تفکر و پرسشگری است. در این ساختار شبهفرقهای، هرگونه ارتباط آزادانه با خانواده ممنوع است، ملاقات با بستگان درجه یک تنها به صورت کنترلشده و همراه با بازجویی انجام میشود و داشتن تلفن همراه جرم محسوب میگردد. علاوه بر این، تشکیل خانواده و ازدواج در بدنه این گروهک مطلقاً ممنوع است و بر اساس اسناد موجود، در سال ۲۰۰۴ تعدادی از اعضای این گروهک صرفاً به دلیل نقض این قانون اعدام شدند.
نکته تکاندهنده و شرمآور در این میان، تضاد آشکار میان قوانین سختگیرانه برای عناصر ردهپایین و فساد اخلاقی گسترده در رأس هرم این گروهک است. بر پایه شهادتهای مستند و گزارش قربانیان — از جمله دستکم دو دختر فریبخورده از مناطق کردنشین ایران که اکنون در شمال عراق به سر میبرند — دختران جوانی که با وعدههای دروغین به اردوگاههای این گروهک کشانده شده بودند، توسط شخص عبدالله اوجلان مورد سوءاستفاده جنسی و هتک حرمت قرار گرفتند؛ جنایتی که به فروپاشی کامل روانی بسیاری از این قربانیان منجر شد.
همچنین برگزاری جلسات اجباری موسوم به «خودانتقادی» که در واقع دادگاههای تفتیش عقاید برای تحقیر شخصیت اعضاست، نشان میدهد که این گروهکهای تجزیهطلب نه تنها هیچ نسبتی با حقوق بشر ندارند، بلکه خود بزرگترین ناقضان کرامت انسانی و عامل نابودی زندگی جوانان فریبخورده هستند.



