از اعتراف به بهره‌برداری سیاسی از «مادران آشتی» به عنوان «کارت بازی» تا اعتراض مردم اورامانات به جنگ‌افروزی و ترور
کالبدشکافی یک سند درونی؛ وقتی نشریه رسمی «پژاک» به سندی علیه خودش تبدیل می‌شود.
بی تاوان: گروهک تروریستی پژاک به تازگی جزوه‌ای ۵۶ صفحه‌ای را تحت عنوان «پژاک پرِس» منتشر کرده که حاوی مشروح نشست سخنگوی این فرقه، «ریوار آبدانان»، با جمعی از مخاطبان و اعضاست. هرچند هدف گردآورندگان، نمایش چهره‌ای «مدرن و دموکراتیک» از این گروهک مسلح بوده، اما مطالعه دقیق صفحات این سند رسمی، ابعاد کم‌سابقه‌ای از بن‌بست استراتژیک، فریبکاری تشکیلاتی و خشم فروخورده جامعه کُردی علیه فرقه پ.ک.ک و پژاک را برملا می‌سازد.
۱. «مادران آشتی»؛ سوگواری مادرانه یا «کارت برنده» در قمار سیاسی پژاک؟
در صفحات ۲۵ و ۲۶ این سند رسمی، یکی از اعضای تشکیلاتی که خود را نماینده «مادران آشتی» معرفی می‌کند، پرده از واقعیت تلخی برمی‌دارد که «انجمن بی‌تاوان» پیش‌تر بارها نسبت به آن هشدار داده بود. او ضمن درخواست برای سانسور و قطع میکروفون یکی از شهروندان منتقد در جلسه، صراحتاً حضور سازمان‌یافته مادران کشته‌شدگان بر سر مزارها در سنندج و مهاباد را خط دهی شده معرفی کرده و خطاب به سخنگوی پژاک می‌گوید: «آیا این مادرانِ دو یا سه شهید… به کارت قدرتمندی در دست شما و یک کارت برنده برای حضور در میدان‌های سیاسی تبدیل نمی‌شوند؟». این جملات در نشریه رسمی پژاک، گواهی روشن بر آن است که چگونه فرقه تروریستی، ابتدا جوانان کُرد را به کام مرگ می‌فرستد و سپس از اشک و داغ مادران آن‌ها به عنوان «کارت چانه‌زنی سیاسی» بهره‌برداری می‌کند.
۲. فریاد شهروند هورامانی بر سر سخنگوی پژاک: «مردم مشغول زندگی‌اند؛ این جنگ را برای چه می‌خواهیم؟»
در صفحه ۲۴ جزوه، شهروندی اهل هورامان با اشاره به کارنامه سیاه اوجالان در سوریه و ترکیه، سوالی ساده اما ویرانگر را مطرح می‌کند: «من خودم اهل هورامان هستم؛ باور کنید در شهرهای ما مردم مشغول کار و زندگی خودشان هستند. آخر این جنگ را برای چه می‌خواهیم و چرا باید مردم کشته شوند؟». این پرسش، عصاره نگاه واقعی مردم مناطق کردنشین است که سال‌هاست امنیت و آرامش روزمره آن‌ها هدف پروژه‌های خونین قندیل قرار گرفته است.
۳. نقاب «دموکراسی» و اعتراف به ترور و تکفیر سیاسی («جاش‌کُشی»)
ریوار آبدانان در حالی ده‌ها بار در این جزوه واژه «سیاست دموکراتیک» را تکرار می‌کند که در صفحه ۱۹ همین متن، با افتخار به درگیری‌های مسلحانه در کرمانشاه و مهران اشاره کرده و صراحتاً اعتراف می‌کند که شهروندان بومی مخالف تحت عنوان «جاش» توسط این تشکیلات «مجازات و حذف می‌شوند». هم‌زمان در صفحه ۱۶، یکی از اعضای سابق این فرقه اعتراض می‌کند که چرا در تشکیلات آپویی، هر فردی که مطابق میل فرقه فکر نکند، فوراً برچسب «جاش» (خائن) می‌خورد تا زمینه حذف او فراهم شود.
۴. از شعار «سلاح شرف است» تا ذوب کردن سلاح در تشت سیمان!
بخش دیگری از این سند (صفحات ۱۶، ۳۱ و ۳۴)، روایتگر سرخوردگی عمیق نیروهایی است که سال‌ها با شعارهای پ.ک.ک فریب خورده‌اند. معترضان در این نشست، سخنگوی پژاک را به دلیل سوزاندن و ذوب کردن سلاح‌ها در تشت سیمان در ترکیه، تسلیم شدن به دولت «احمد الشرع (جولانی)» در سوریه در ازای یک پست «مشاور» به چالش می‌کشند؛ پرسش‌هایی که سخنگوی پژاک حتی جرات پاسخگویی به یک مورد از آن‌ها را پیدا نمی‌کند و در برابرشان سکوت اختیار می‌کند.
