بی تاوان: پ.ک.ک در طول پنج دهه فعالیت خود، تنها در برابر مخالفان و منتقدانش دست به خشونت نزده است؛ بلکه بنا بر آمار و ادعاهای مطرحشده، هزاران نفر از اعضا و منتقدان درونگروهی این جریان نیز قربانی اعدامهای درونسازمانی شدهاند.
رقمی که از بیش از ۱۷ هزار مورد اعدام درونگروهی سخن میگوید، اگرچه نیازمند بررسی و مستندسازی قضایی و تاریخی است، اما یک پرسش اساسی را نمیتوان نادیده گرفت:
سرنوشت قربانیانی که در مناطق تحت نفوذ پ.ک.ک ناپدید یا کشته شدند، چه زمانی بررسی خواهد شد؟
در سالهای اخیر، موضوع بررسی پروندههای قتلهای مجهولالهویه و روشن شدن سرنوشت قربانیان خشونتهای سیاسی بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. در چنین شرایطی، نمیتوان تنها یک سوی ماجرا را دید.
اگر قرار است پرونده قتلهای مجهولالهویه بررسی شود، پرونده کسانی که بنا بر گزارشها و شهادتهای متعدد در ساختار پ.ک.ک به قتل رسیدهاند نیز باید مورد بررسی قرار گیرد.
دهها هزار قربانی، خانوادههای چشمانتظار و پروندههایی که سالهاست بدون پاسخ ماندهاند، نمیتوانند به دلیل وابستگی سیاسی یا تشکیلاتی عاملانشان از دایره عدالت خارج شوند.
عدالت زمانی معنا دارد که قربانی، صرفنظر از اینکه چه کسی او را به قتل رسانده، دیده شود.
اکنون زمان آن است که درباره پروندههای تاریک گذشته پرسیده شود:
چه کسانی در پ.ک.ک کشته شدند؟ چرا کشته شدند؟ چه کسانی دستور قتل را صادر کردند؟ و سرنوشت پروندههای آنان چه شد؟
این پرسشها هنوز بیپاسخاند.
