فرهنگستان

گناه نابخشودنی و سکوت شرم‌آور گروهک‌های تجزیه‌طلب کُردی در قبال جنایات ائتلاف آمریکایی-اسرائیلی و حمله به مدرسه میناب

انجمن بی‌تاوان: سکوت گروه‌های تجزیه‌طلب کُردی در برابر جنایات اخیر ائتلاف آمریکایی و اسرائیلی در مناطق کردنشین، آن هم در حالی که هزاران غیرنظامی بی‌دفاع قربانی این حملات وحشیانه شده‌اند، جای سوال و تأسف دارد. این گروه‌ها که خود را مدافع حقوق ملت کُرد و عدالت می‌دانند، در برابر تلفات انسانی فاجعه‌بار و ویرانی‌های گسترده ناشی از حملات هوایی و نظامی کشورهای استعمارگر سکوت کرده‌اند. در حالی که اکثریت کشته‌شدگان غیرنظامی بوده‌اند و خانه‌ها و دارایی‌های مردم بی‌گناه از بین رفته است، این گروه‌ها هیچ واکنشی درخور نداشته‌اند و گویی تنها به منافع سیاسی خود می‌اندیشند.

این سکوت شرم‌آور در برابر جنایات آمریکا و اسرائیل در منطقه‌ای که بیشترین آسیب را دیده است، تنها می‌تواند به معنی حمایت ضمنی از این جنایات باشد. در حقیقت، این سکوت نه تنها خیانت به مردم کرد است، بلکه نشان‌دهنده سیاست‌های منفعت‌طلبانه و سطحی‌نگرانه‌ای است که تنها به دنبال استفاده از بحران‌ها برای پیشبرد اهداف خود هستند.

اما این پایان داستان نیست. سکوت این گروه‌ها در برابر حمله آمریکا به مدرسه میناب، جایی که کودکان بی‌گناهی جان خود را از دست دادند، نیز باید مورد انتقاد قرار گیرد. حمله به مدارس و کشتن کودکان بی‌دفاع، نشان‌دهنده بی‌رحمی و خشونت غیرقابل تصور است که در هیچ دنیای انسانی قابل پذیرش نیست. در اینجا نیز گروه‌های تجزیه‌طلب کُردی در اقدامی نابخشودنی، هیچ واکنشی نشان نداده‌اند و در حقیقت با این سکوت، خود را شریک در این جنایت‌ها معرفی کرده‌اند.

این سکوت، که به‌نظر می‌رسد ناشی از منافع کوتاه‌مدت سیاسی و دل‌مشغولی‌های داخلی این گروه‌ها باشد، نشان‌دهنده ناتوانی آن‌ها در برگزیدن جاده‌ای مستقل و انسانی در برابر بحران‌های منطقه‌ای است. مردم کرد، که بارها در تاریخ شاهد ظلم و ستم بوده‌اند، سزاوار برخورداری از حمایت‌های صادقانه و حقیقی از سوی نمایندگان خود هستند. سکوت در برابر چنین فجایعی، به‌ویژه هنگامی که کُردهای غیرنظامی درگیر جنگ‌های نیابتی قدرت‌های بزرگ هستند، نمی‌تواند به‌عنوان عمل مشروع و اخلاقی توجیه شود.

در پایان، این سکوت نه تنها ضعف سیاسی، بلکه نشان‌دهنده انحراف از اهداف انسانی و اخلاقی است که باید در اولویت قرار داشته باشد. زمان آن رسیده است که این گروه‌ها صدای اعتراض خود را علیه جنایات بشری بلند کنند و از منافع مردم خود دفاع کنند، نه اینکه در سایه قدرت‌های بزرگ، هم‌صدای ظلم و خونریزی شوند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا