“پ.ک.ک، پژاک و طرح فریبنده کنفدرالیسم دمکراتیک؛ آزادی یا تلهای برای کردها؟”
انجمن بی تاوان: طرح کنفدرالیسم دمکراتیک که توسط عبدالله اوجالان، سرکرده پ.ک.ک و پژاک بهعنوان راه حلی برای «آزادی» کردها در خاورمیانه ارائه شده است، در عمل نه تنها هیچ گونه آزادی واقعی برای کردها به ارمغان نیاورده، بلکه موجب محدود شدن بیشتر آزادیهای آنان شده است. این طرح که در ابتدا به عنوان راهی برای تحقق حقوق کردها و ایجاد خودمختاری مطرح میشد، در بسیاری از موارد بهویژه در سوریه بهوسیلهی نیروهای وابسته به پ.ک.ک، به ابزاری برای اعمال کنترل بیشتر بر کردها و محدود کردن آزادیهای فردی آنان تبدیل شده است.
در شمال سوریه، گروههای وابسته به پ.ک.ک با حمایت از پروژهای به نام «کنفدرالیسم دمکراتیک»، در حقیقت نه تنها آسیبهای زیادی به امنیت و ثبات منطقه وارد کردند، بلکه حقوق کردها را نیز در معرض تهدید قرار دادند. نیروهای «یگانهای مدافع خلق» (YPG) و «یگانهای زنان» (YPJ) که تحت فرماندهی پ.ک.ک قرار دارند، بهجای ارائه آزادی و خودمختاری به کردها، بارها آزادیهای فردی و اجتماعی این گروهها را سلب کردهاند. این گروهها بهجای این که منافع عمومی کردها را در نظر بگیرند، سیاستهای خود را در راستای ایدئولوژیهای تندروانه و حاکمیتی پیش بردند که نتیجهای جز ایجاد درگیری و تفرقه بین کردها و دیگر اقوام در سوریه نداشته است.
در این میان، کردهای سوریه به عنوان قربانیان اصلی این بازیهای سیاسی و ایدئولوژیک، نه تنها نتواستهاند به آزادی و خودمختاری دست یابند، بلکه در وضعیت فقر، بیثباتی و ناامنی عمیقتری فرو رفتهاند. در حالی که از ابتدا تصور میشد که طرح کنفدرالیسم دمکراتیک میتواند فرصتی برای افزایش حقوق کردها باشد، واقعیت نشان داد که این طرح در بسیاری از موارد برای کردها بیشتر از اینکه به آزادی آنها کمک کند، به سلب آزادی و افزایش فشارها منتهی شده است.
حال، این سوال مطرح میشود که آیا این طرح باید بهعنوان راهحل برای کردهای ایرانی نیز تجویز شود؟ پاسخ به این سوال قطعا منفی است. تجربیات ناخوشایند کردهای سوریه باید بهعنوان هشداری برای هرگونه طرح مشابه در ایران در نظر گرفته شود. طرح کنفدرالیسم دمکراتیک نمیتواند پاسخی مناسب برای مسائل پیچیده و متعدد کردهای ایران باشد. واقعیت این است که این طرح در بهترین حالت، باعث افزایش درگیریها، ناامنی و رادیکالیسم شده است و در بدترین حالت، به ابزاری برای دخالت نیروهای خارجی و تضعیف هرچه بیشتر سرنوشت کردها تبدیل میشود.
در نتیجه، برای کردهای ایرانی، راهحلهای واقعی باید در جهت تقویت وحدت ملی، احترام به حقوق فرهنگی و اجتماعی، و مشارکت فعال در روندهای سیاسی و اقتصادی کشور باشد. آنها باید بتوانند از حقوق خود بهطور قانونی و مسالمتآمیز دفاع کنند و هیچگاه نباید اجازه داده شود که گروههای سیاسی همچون پ.ک.ک، که خود فاقد مشروعیت گسترده مردمی هستند، آنها را وارد بازیهای ایدئولوژیک و امنیتی خطرناک کنند.
