فرار قندیل از خلع سلاح واقعی؛ رمزگشایی از بهانهتراشی سرکرده پ.ک.ک برای باجخواهی سیاسی و نجات اوجالان

اختصاصی بیتاوان: اظهارات اخیر «مصطفی کاراسو»، از اعضای شورای سرکردگی گروهک چتر کجک (KCK)، بار دیگر ماهیت فریبکارانه و فرصتطلبانه فرقه پکک را در قبال تحولات منطقه و روند خلع سلاح بر ملا کرد. کاراسو در گفتوگویی رسانهای، با ژست طلبکارانه مدعی شده که روند صلح دچار «رکود جدی» شده و آنکارا به وعدههای خود عمل نکرده است؛ ادعایی که بیش از هر چیز، نمایانگر دستپاچگی سران قندیل پس از ادعاهای صوری توقف جنگ مسلحانه است.
سران گروهک تروریستی پکک که دهههاست جوانان کُرد را قربانی توهمات ایدئولوژیک و تروریسم سازمانیافته کردهاند، اکنون پس از تصویب قوانین چارچوبمند در پارلمان ترکیه، به جای پذیرش تسلیم کامل و شفافسازی ساختارهای میلیتاریستی خود، شرطگذاریهای جدید را آغاز کردهاند. کاراسو بدون اشاره به انبارها و تیمهای ترور دستنخورده فرقه در کوهستان و شاخههای اقماری چون پژاک، مدعی شده که آنها به تعهدات خود عمل کردهاند و حالا نوبت امتیازگیری سیاسی و قانونی است!
محورهای سهمخواهی جدید قندیل از دیدگاه کاراسو:
۱. باجخواهی به بهانه دموکراسی: متهم کردن حاکمیت به مسدود کردن فضای سیاسی، در حالی که ساختار درونی خود پکک و کجک بر پایه استبداد مطلق، حذف فیزیکی منتقدان و سرکوب شدید کوچکترین صدای مخالف در مقرهای فرقه استوار است.
۲. پروژه نجات و محوریت اوجالان: اصرار مجدد بر تغییر شرایط حبس عبدالله اوجالان و فراهم کردن تریبون برای وی تحت عنوان «نقش هماهنگکننده»، تلاشی آشکار برای احیای فرقه از مسیر رسانهای و بازسازی مشروعیت از دست رفته سرکرده زندانی است.
۳. وحشت از انحلال کامل: اعتراف تلویحی به این واقعیت که فرقه پکک صلح را نه پایان ترور، بلکه صرفاً ابزاری برای امتیازگیری سرزمینی و سیاسی و فرار از پاسخگویی در قبال هزاران جنایت، کودکسربازی و خانوادههای داغدار میداند.
انجمن بیتاوان بارها تأکید کرده است که هرگونه روند صلح واقعی تنها زمانی محقق خواهد شد که بساط سلاح، فریب، جذب اجباری کودکان و ساختار تروریستی پکک و شاخههای اقماری آن در منطقه بهطور کامل برچیده شود. تاریخ نشان داده است که سرکردگان قندیل هیچگاه ارادهای برای زیست غیرمسلحانه ندارند و هر بار با بنبست نظامی مواجه میشوند، نقاب «مظلومنمایی و اصلاحات دموکراتیک» به چهره میزنند تا زمان بخرند.



